Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

Please place your confession here:

People usually say "Move on"

But how can you possibly move "on", when there is nothing to move "onto"?


---------------------------------------------------

Βαρκούμαι να έρτει το πάσχα.
Φέτος εν τέλεια μες την μέση του τόπου. Εν ήβρε πιο μέση.
Έννεν ότι έχω κάτι πολλά σούπερ ουάου να κάμω δαμέ τζ εν θέλω να το διακόψω να πάω Κύπρο.
Επίσης έννεν ότι εν επεθύμησα να πάω σπίτι μου ή να δω τους φίλους μου (όσους εν τζαμέ τέλοσπαντων). Ή ότι εν αγαπώ κάθε chance που μπορεί να έχω να δω έστω τζαι once την Νταρκ-Μάττερ. Απλώς, εν μες τη μέση του τόπου.

Ένιξέρω πως να το εξηγήσω.

Το καλό εν ότι μετά το πάσχα εν να έσηει μείνει πολλά λίος καιρός για το καλοκαίρι.
Για το οποίο καλοκαίρι μάλλον έχω μεγάλες προσδοκίες, τις οποίες προσπαθώ να κάμω ελίμινειτ μες το νου μου γιατί είχα τις τζαι πέρσυ, τζαι τελικά εκατέληξα το πιο remarkable πράμα που έκαμα πέρσυ το καλοκαίρι να μου εστοίχησε heartaches ούλλη την επόμενη χρονιά.
Ας είναι. Εν να το ξανάκαμνα. (Τζαι possibly εν να το ξανακάμω τζαι φέτος, εν ξέρω).

Εν θέλω να έχω προσδοκίες. Γενικά.
Ούτε που τους αθρώπους, ούτε που τις καταστάσεις, ούτε που το καλοτζαίρι, ούτε που τίποτε.
Εν ο πιο σίγουρος τρόπος να μεν πληγώνεσαι, να μεν στεναχωρκέσαι τζαι να μεν σε κόφτει.
Να είσαι "τσιλάτος" που λέμε.

"Ο,τι κάτσει πελλέ."

Αλλά εν είμαι έτσι. Μπορεί να είμαι λλίο (τζαι να δείχνω ότι είμαι πολλά). Αλλά μόνο λλίο.
Αρέσκει μου να σκέφτουμαι ότι τούτο το καλοκαίρι μπορεί να πάω κάμπινγκ, να κάμω πράματα, να πάω Πρωταρά, να δω κόσμο που εν να ήθελα, να περάσω χρόνο μαζί τους κλπ κλπ...
Αλλά ξέρωγω; Ίσως να μεν γίνει τίποτα που τούτα.
Ίσως γίνει με άλλον τρόπο.
Που πάλε εν να εν καλό, εν λέω.

Γι αυτό εν θέλω να έχω προσδοκίες.

Είμαι μάλλον καλοκαίριsick. Ποτζείνο που παθαίνεις μόλις αρχίσει ο καιρός να ζεσταίνει (τζαι τα πράματα που έσηεις να παραδώσεις γίνουν μια φάουσα).




Καλοκαίρι, αργείς;

Παρασκευή 5 Απριλίου 2013

Put a smile upon your face!

Μια φορά στο κενό ανάμεσα σε δυο μαθήματα, είσιε καλό καιρό τζαι εκαθούμασταν στο λιμάνι μαζί με κάτι συμφοιτήτριες μου τζαι εμιλούσαμε. Κάποια φάση η κουβέντα στάνταρ εγύρισε σε γκομενικά, τζαι εκαταλήξαμε εγώ τζαι μια άλλη κορούα να λέμε τον πόνο μας, τζείνη για ένα βλακούι τζ εγώ για μια βλάκισσα.

Επέρασε η ώρα, τζαι αναγκαστήκαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα "αχ και Bach, εν εμείς που είμαστε οι βλάκισσες τελικά", τζαι να πιάσουμε τα πόθκια μας να πάμε πίσω στη σχολή.
Την ώρα που επεριμέναμε να διασταυρώσουμε, γυρίζει μια άλλη που την παρέα τζαι λαλεί μας:
"Whatever you say, there is no way someone won't notice the little child's smile in your face when you are talking about them".

Τζαι έκαμε μου εντύπωση. Γιατί ισχύει.

Θυμούμαι μια νύχτα να είμαι στο σπίτι μιας φίλης μου τζαι να βλέπω φωτογραφίες της.
Που ταξίθκια, που τα καρναβάλια, παλιές, καινούριες... Φωτογραφίες που εν με αφορούσαν, γιατί εν ήμουν σε καμιά μέσα.
Εξημέρωσε. Κάποια στιγμή, ερώτησε με "Μα εν εβαρέθηκες;".
Τζαι τζείνη τη στιγμή επρόσεξα ότι το στόμα μου είσιε πιαστεί, επειδή ούλλη τζείνη την ώρα απλά εχαμογελούσα. Τζαι ήμουν κάπως "Οι καθόλου! Μόνο έπαθα τζείνο το πράμα. Που πιάνεται το στόμα σου, επειδή χαμογελάς για πάντα".

Τζαι έκαμε μου εντύπωση. Εκράτησα το.

Σήμερα εγνώρισα έναν μιτσή. Πολλά καλούη, μάνα μου τον. Ήξερα τον που πριν δηλαδή (σφυρίζει ανέμελα), αλλά εν είχαμε ποττέ την ευκαιρία να μιλήσουμε (μόνοι μας) σε extended version.  Κάποια στιγμή επρόσεξα ότι έπαθα τζείνο το πράμα πάλε. Πρέπει να εφάνηκα λλίο ηλίθια. Εν με νοιάζει ιδιαίτερα όμως, έκαμε με τζαι αντ στο φέισμπουκ, άρα μάλλον εν εφάνηκα αρκετά ηλίθια (ή μήπως εφάνηκα τζαι γι αυτό; χαχα!!)

Έκαμε μου εντύπωση. Εν να το κρατήσω.




Τούτοι οι αθρώποι, που μπορούν να μας προκαλέσουν τούτο το πράμα.
Το extended χαμόγελο "of a little child", εν κρίμα να χάνουνται που τη ζωή μας.
Εν κρίμα να φέφκουν.

Εν κρίμα να μεν έχουμε ευκαιρία να το προκαλέσουμε εμείς στους ίδιους.


Αλλά εν τόσο όμορφο που υπάρχουν.

Τζαι που μπορούν να το κάμνουν.

:)




Παρασκευή 29 Μαρτίου 2013

"Πάντα εσύ τ'αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο"

*Ακολουθεί ποστ μη σχετικό με οικονομική κρίση και λοιπά επίκαιρα*


Μερικές φορές νιώθω ο σηιρόττερος άθρωπος του κόσμου. Ο πιο εγωιστής. Ο πιο βλάκας.
Όταν ήμουν πιο μιτσιά επίστεφκα λλίο ότι ο καθένας έρκεται σε τούτο τον κόσμο με ένα σκοπό. Τζαι εφοούμουν πάρα πολλά, ότι ο δικός μου ο σκοπός μπορεί να μεν εν καλός. Εφοούμουν, ότι έννεν για καλό που ήρτα εγώ δαμέ. Μερικές φορες σκέφτουμαι το ακόμα.

Αν κοιτάξω το πόσος κόσμος επόνεσε για μένα, πόσο κόσμο εστεναχώρησα, σε πόσο κόσμο εφέρθηκα λάθος... Μπορεί τζαι να είχα δίκαιο όταν ήμουν μιτσιά.

Μερικές φορές εν χωνέφκω ότι έφυες. Ότι σε έθκιωξα βασικά.
Που την καθημερινότητα μου. Που τη ζωή μου.
Έννεν ότι σου έκλεισα την πόρτα μες τα μούτρα τζαι είπα σου "μεν ξανάρτεις".
Εν να ξανάρτεις. Εν να ξαναρτω τζ εγώ.
Η σχέση μας εν μπορεί παρά να παραμείνει "σχέση εξάρτησης". Έτσι ήταν πάντα.
Έτσι εν να μείνει μάλλον. Ποιος ξέρει;

Φυσικά, ευτυχώς, εσύ τωρά εσηιεις πιο σοβαρά πράματα να κάμνεις.
Ευτυχώς, γιατί αν δεν είσιες τα πράματα ήταν να εν πολλά περίεργα.

Ξέρεις, κάθε άθρωπος κατά βάθος ξέρει ποιο εν το καλό του.
Τζαι τείνει να το εφαρμόζει. Γιατί αλλιώς ήταν να πελλάνουμε ούλλοι ρε.

Τζαι εν φοούμαι να το πω. Έκαμε μου καλό που έφυα.

Ρε κουμπάρε, πέντε χρόνια. Τζαι αλλό πέντε τζαι αλλό δέκα.
Τζαι αγαπώ σε.
Τζαι στο γάμο σου εν να 'μαι σε μια γωνιούα να σε καμαρώνω τζαι να κλαίω κρυφά άμπα τζαι δει με κανένας. Όπως τότε που μου έστειλες τη φωτογραφία με το δαχτυλίδι.
Τζαι αρρώστησα.

"The end of an era"

Έτσι το είπα στη μάμμα μετά.
Εσένα εν σου το είπα ποττέ.

Ρε φίλε τα πράματα εν να ήταν πολλά καλλύτερα αν δεν έρκεσουν ποττέ δακάτω.
Η γραμμή του πότε σταματά ένα πράμα να εν "υγιές" εν πολλά λεπτή.
Τζαι επεραααασαμεν την εμείς. Προ πολλού.

Γι αυτό έφυα.

Επειδή κάποια πράματα εν γίνεται να γίνουνται.

Φταίεις ρε φίλε τζ εσύ.
Εν άλλο πράμα να είσαι 15 τζαι άλλο να είσαι 20 τζαι άλλο να είσαι 30.
Μερικές φορές νομίζω ότι τα πράματα αντιστρέφουνται. Εν άλλος 15 τζαι άλλος 30 σε τούτη την κουβέντα.

Τζαι ένιμπορω εγώ έτσι.
Θέλω τα πράματα να εν απλά.

Θέλω η σχέση μας να εν ξεκάθαρη.
Πάντα ήθελα. Τζαι όταν ήμουν 15 το ίδιο ήθελα. Ανεξάρτητα που τις μαλακίες που έκαμνα επειδή ήμουν 15.  Έπρεπε να το ξέρεις. Εθεωρούσα ότι το ήξερες.
Υποθέτω όμως πως τελικά έκαμνα λάθος.

Εν φκάλλω την ουρά μου πόξω.
Αλλά επερίμενα που σένα να φερθείς πιο... Ώριμα; Ξέρωγω;

Ένιξέρω.

Πεθυμώ βόλτες με το αυτοκίνητο.
Τζαι παγωτό.
Τζαι κουβέντες για το θεό σου που εν θα γίνει ποττέ δικός μου.
Τζαι βόλτες στο μόλ.
Τζαι στο φράγμα.
Τζαι στον Κούλα.
Τζαι ξέρωγω που κόφκει ο νους μας κάθε φορά.
Πεθυμώ σινεμά τζαι τρίβιαλ σπίτι μου.
Πεθυμώ σε μάνα μου, σταμάτα να νομίζεις ότι έφαες το χέσιμο του αιώνα.

Απλώς ο κάθε άθρωπος έσηιει άμυνες.
Μερικές φορες απλώς προστατέυκουν τον να μεν πελλάνει.
Μερικές απλώς εν spyware.
Άλλες απλώς κρασιάρει το σύστημα.


Ναι ρε. Έσηει τζαι η Νταρκ Μάττερ σχέση.
Γιατί;
Ε εσύ γιατί λαλείς;

Μάλλον επειδή ο εγκέφαλος μου εν μονογαμικός.

Θυμάσαι την κουβέντα που είχαμε όταν ήρτες πάνω; Που σου έλεα ότι νιώθω άσηιμα που εξαφανίστηκα έτσι σχέδιο τζαι εν έδωκα καμιά δικαιολογία, αλλά που την άλλη εν εμπορούσα να κάμω τίποτε;
Εν τούτο το πράμα I guess.

Τέλοσπαντων. Ένιξερω.


Εκουράστηκα να στοιχειώνουμαι που πράματα που εν φταίω πάρα πολλά στην πραγματικότητα.
Τούτη η ιστορία ετραυμάτησε με, τζαι πρέπει να το καταλάβεις.
Που τζαμέ τζαι τζει.... Ποιος ξέρει.

Τα αδέρφκια εν χάνουνται.

Τζαι είσιες πει είμαι η αδελφή ψυχή σου κάποτε.




Το μολυσμένο. Τζείνο θέλω να πετάξω.
Κατάλαβες; 





Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

"Ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου, κι έλα μαζί μου στον πάτο"

Πρώτα ήρτε το σοκ. Ο πανικός.
Η ανάγκη να ακολουθήσεις τις εξελίξεις, που βουρούν σίουρα πολλά πιο γλήορα που σένα.
Εφημερίδες, άρθρα, ο καθένας με το μακρύ του τζαι το κοντό του, νέα που την Κύπρο, νέα που δαμέ, ο κόσμος να ρωτά "τι γίνεται ρε εκεί στην Κύπρο;" τζ εσύ να μεν είσαι σίουρος ακριβώς τι να απαντήσεις.

Μετά ο θυμός.
Να θωρείς τους κόπους των γονιών σου, των φίλων σου, των συγγενών σου να πηέννουν χαμένοι (;), να μεν ξέρεις που πατάς, τι εν να ξημερώσει αύριο. Αν θα μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή που έκαμνες ως τωρά, αν θα αλλάξουν ούλλα. Ποιος φταίει;
Να παν να γαμηθούν. Ούλλοι. Τζαι οι τράπεζες, τζαι οι πολιτικοί τζαι ούλλοι τούτοι που μας εφέραν σε τούτη την κατάσταση.

Μετά το μούδιασμα.
Τα ATM να μεν σου διουν λεφτά, τζαι να μεν ξέρες για πόσο, οι καλαμαράες (που σίουρα η θέση τους έννεν καθόλου καλύτερη που τη δική σου) να σε ρωτούν άμα θέλεις βοήθεια, να ακούεις που φίλους σου να σου λεν για ξέρωγω πόσος κόσμος επροσφέρθηκε να τους δώσει λεφτά τζαι να τους βοηθήσει όποτε χρειαστούν. Να πιάνεις μηνύματα του στυλ "έλα ρε, τι γίνεται; Τι τρέλα είναι αυτή στην Κύπρο; Ο,τι χρειαστείς, μη διστάσεις."

Το μούδιασμα στα μπλογκς, το μούδιασμα στον εγκέφαλο.
Το overdose πληροφοριών που εν ξέρεις πως να διαχειριστείς.

Τζαι όσο περνούν οι μέρες να συνειδητοποιείς ότι τούτο εν. Καινούρια πραγματικότητα.
Να σε πιάνει ο παπάς σου τηλέφωνο τζαι να σου λαλεί "μεν φοάσαι, τζαι εν να τα κανονίσουμε" τζαι να ξέρεις ότι εννοεί το.

Εν τζαι εν ότι η ζωή σου άλλαξε που τη μια μέρα στην άλλη.
Τζαι ειδικά δακάτω που είσαι εν ένιωσες πάρα πολλά
. Εκτός που τον εκνευρισμό που σου προκαλούν τα ΑΤΜ που εν σου διούν λεφτά, που αναγκαστικά εχρειάστηκε να περάσεις λιο παραπάνω που μια βδομάδα με 40 ευρώ (γιατί πόσα ήθελες;) που μυρίζεις τον χαμό στον αέρα, που τα δάχτυλα σου εν τζυλούν πας το κίμπορτ γιατί εν ξέρεις τι τζαι πως να το πεις... Κατα τ'άλλα οι αλλαγές εν μπροστά.

Αλλά σήμερα, εν μια νέα μέρα.
Τζαι χτες ήταν.
Τζαι όσο σκατά τζαι να 'ναι, ο,τι τζ αν έχουμε να αντιμετωπίσουμε... Εν να περάσουμε ρε φίλε.

Να δεις που στο τέλος εν να φκούμε που μέσα.

Γιατί, όσο υπάρχουν άνθρωποι τίποτα έννεν μη αναστρέψιμο.
Τζαι υπάρχουν ακόμα.


Έννεν Dagg? 



Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

"Σημασία έχει να παραμείνεις άνθρωπος."

"Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί. 
Και θαρθούνε κι άλλοι."

Είναι, ναι. 
Δύσκολοι. Τζαι ζόρικοι. 
Τζαι εν ξέρουμε τι εν να μας ξημερώσει αύριο. 
Πού πατούμε. Τι γίνεται. Τι εν να γίνει.   

Να σου πω κάτι όμως;
Αρνούμαι να καθορίζουν τη ζωή μου ένα μάτσο χαρτούθκια που λιώνουν μες το πλυντήριο.  


Εν σημαντικά τα χαρτούθκια, ναι. Όσο πουστοχατα τζαι να 'ναι. 
Εκάματε κόπους, τζαι θυσίες. Τζ εσύ, τζαι οι γονιοί μου τζαι οι παππούδες μου τζαι ούλλοι, για να τα έσιετε τζαμέ που τα είχατε τζαι να έσιετε τη ψευδαίσθηση της ασφάλειας που προσφέρουν. 

Αλλά ξέρεις κάτι ρε φίλε;

Έτο τζ ελείψαν τα χαρτούθκια. 

Έσιει πιο σημαντικά πράματα που τα χαρτούθκια που λιώνουν μες τις τζέπες μας.  
Πιο σταθερά. Πιο ισχυρά. Τζαι το θέμα εν να μεν τα χάσουμε ΤΖΑΙ τζείνα. 
  
Εν πάμε καλά. Καθόλου. 
Εν ξέρουμε τι εν να γίνει αύριο, τζαι πώς, τζαι ποιος τζαι γιατί. 

Εγώ έμεινα με 40 ευρώ που ετράβησα εχτές. Στο λογαριασμό μου είχα να περάσω ως το τέλος του μήνα (τζαι λλίο παραπάνω, γιατί εν είμαι άθρωπος που πετάσσει λεφτά ποτζεί ποδά συνήθως). 
Σήμερα οι ATM αρνούνται να μου δώσουν πακκίρα τσακκιστή. 
Ένιξερω ως πότε εν να πάει τούτο το πράμα τζαι εν ξέρω τι εν να γίνει πάρακατω. 
Θεωρητικά μιλώντας, αν οι τράπεζες μείνουν κλειστές για πάντα (τζαι most probably τούτο εν να γίνει), έχω 40 ευρώ για να περάσω ως τις 26 του Απρίλη που εν να πάω πίσω Κύπρο. 
(Πρακτικά εν γίνεται να συμβεί τούτο το πράμα-I'm just saying) 

Αλλά τι;      

Αλλά η ζωή εν σταματά δαμέ. Με κανένα τρόπο τζαι για κανένα λόγο. 
Τζαι αν τα παρατήσουμε τωρά, απλά είμαστε άξιοι της μοίρας μας. 
Τζαι το γεγονός ότι εξιχάσαμε τα άλλα σημαντικά τζ εμείναμε να θωρούμε τα χαρτούθκια, εν τούτο που μας έφερε δαμέ που μας έφερε.  

Εν καταλάβω που οικονομικά ρε. Ενιξέρω.
Στο σχολείο την ώρα του μαθήματος ή έπινα γαλατάκι τζ επεριχάριζα με το διπλανό μου η ετζοιμούμουν ή εν ήμουν καν μες την τάξη.

Τζείνο που ξέρω όμως, εν ότι τα πράματα που μας εφέραν δαμέ που μας εφέραν, εν πράματα πιο πάνω που μαθηματικές εξισώσεις τζαι υπολογισμούς. 
Τζαι αν δεν τα σάσουμε τούτα πρώτα, εν πρόκειται ποττέ να διορθωθεί, τίποτα. 

Βλέπω χαρτούθκια να μας κυβερνούν, χαρτούθκια να ελέγχουν τη ζωή μας.
Χαρτούθκια να μας προκαλούν πανικό τζαι να μας κάμνουν να φρικάρουμε. 
Χαρτούθκια να μας στερούν τα όνειρα μας. 

ΧΑΡΤΟΥΘΚΙΑ ΡΕ. 

Εξακολουθούν να εν ΜΙΑ ΜΑΤΣΑ ΚΩΛΟΧΑΡΤΑ. 
Που λιώνουν στο πλυντήριο.
Που αν τα πατήσεις σηίζουνται.
Που τα τρων οι ποντιτζες. 

Αρνούμαι να με καθορίζουν ως άθρωπο μια μάτσα ΧΑΡΤΟΥΘΚΙΑ. 

Ή ακόμα χειρότερα, ενας φάκιν πλασματικός αριθμός μέσα σε έναν υπολογιστή.

ΣΟΡΥ, αλλά αρνούμαι. 

 





Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα. 
Να το θυμάσαι Μαρία.
          

     


 

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013

Και ζήσαν αυτοί καλά...

" Φαντάσου μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη κοκ. Επιπλέον, κάθε Κυριακή τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταίζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ.
"Μα θα γίνει εξέγερση κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι και με το δίκιο τους", λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική που από την άλλη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος.

 Οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν τη δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλος δε βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα του ελπίζει ότι μπορεί και να τη γλιτώσει.
Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν οι τσάτσοι αρχίζουν να παίζουν το τεχνηέντως το παιχνίδι της ενοχής: "Εδώ που τα λέμε, καλά να πάθουμε που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυριακή, να τα λέμε κι όλα".

 Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι εμείς ρε παιδιά δε γουστάραμε ποτέ μπουζούκια ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δε φτάνει που ανεχόμασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικα σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε κι εμείς μαζί με όλους; Φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.
Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρείας, την αντίδραση έχει διαδεχθει η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Ο ξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένων είναι έτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.

 Κι έτσι φτάνει η Κυριακή και αργά το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: "Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού από αύριο δε θα είναι σκατά αλλά βραστά καρότα!!!" και από κάτω φυσικά γίνεται της πουτάνας, αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι τσάτσοι ξελαρυγγιάζονται "Ζήτω ο διευθυντής!", το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευταίας στιγμής.


Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα".

Κωστάκης Ανάν - Βολική Αναισθησία 

Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013

"Πες μου τελικά τι είναι πιο σημαντικό...

τ'αστέρια να κοιτώ ή να είσαι εσύ ένα αστέρι;"

Πριν ακριβώς ένα χρόνο, εκάθουμουν στο λιμάνι με μια φίλη μου, εμιλούσα της για τον Μιχάλη τζαι είπα για πρώτη φορά out loud, ότι "βασικά" εν ψυχολογία που ήθελα να πάω.
Μέχρι τότε εν το είχα πει ποττέ, σε κανέναν. Έχω την εντύπωση πως ούτε στον εαυτό μου το έλεα. "Εσύ; Ψυχολογία; Άσε μας."

Φέτος, μπήκα στη σχολή μου το πρωί για να δω την φάτσα μου να καπαρτίζει στο "Hall of fame" του πανεπιστημίου όντας μια από τους τρεις πρωτεύσαντες των πρωτοετών ψυχολογίας - μη χέσω.

Life is unexpected.

Τζαι τούτη η μέρα εν το πιο δυνατό παράδειγμα.

Που τον Μιχάλη εν έχω πολλές μνήμες.
Θυμούμαι να είμαστε μωρά τζαι να παίζουμε μικρούς γιατρούς στο δωμάτιο του.
Τζαι να γελά. Πάντα να γελά.  Να γέρνει το κεφάλι πίσω, σα να κάμνει πρόποση στη θεότητα του γέλιου, να μισοκλείνει τα μάτια τζαι να γελά. Να γελά...
Ύστερα εμεγαλώσαμε. Τζαι εν μας ετραβολοούσαν πλέον οι μεγάλοι στα τραπέζια που εκάμναν τζαι στους καφέδες που επίναν για να πάμε να παίξουμε...

Τζαι ύστερα έφυε. Τόσο ξαφνικά. Τόσο άδικα.

Τζαι εν επρόλαβα να τον ρωτήσω αν με θυμάται ακόμα.
Αν θυμάται που με επρόσεχε. Που επαίζαμε μικρούς γιατρούς.
Που έκαμνε η μάμα του κανελόνια όταν επηένναμε σπίτι τους.
Που ήμουν μωρό τζ εσιέρουμουν που μου εδιούσε παραπάνω σημασία που τους άλλους.
Που εβουρούσαμε πάνω σε κάτι γρασίθκια σε κάτι γενέθλια.

...
 



"Αφού εγώ θα 'μαι σ' ένα απ' αυτά, κι αφού θα γελάω σ' ένα απ' αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ' αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε! Και γέλασε πάλι. Κι όταν θα 'χεις παρηγορηθεί (πάντα έρχεται η παρηγοριά), θα είσαι ευχαριστημένος που μ' έχεις γνωρίσει." 
Μικρός Πρίγκιπας
13-03-12