Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Κι αφού επέστρεψε ο Μικρός...

...Εν τζαι του Μιτσή η σειρά του.

Υποθέτω εν να κρατήσω το "ο,τι να ναι" του χαρακτήρα του ενός τζαι του πιο "βαθυστόχαστου" του άλλου, αφού εν θα σταματήσω να γράφω τζαι στους θκυο. Εξάλλου εν γίνεται, εν σαν τα αρφούθκια πλέον, εν πρέπει να κάμνω διακρίσεις.

Λοιπόν, καλώς σας βρήκα.

Εν ξέρω κατά πόσο εν καλή εποχή τούτη που επιστρέφω, ο Νιόβρης εν ήταν ποττέ ο μήνας μου (τζ ας έχω γενέθλια μοοοοοοολις μπει). Ούλλοι έχουμε issues, from time to time. Συνήθως εγώ καταφέρνω τα να έχω issues μες τον Νιόβρη.
Εν πειράζει όμως, εν επέστρεψα ούτε για να γκρινιάξω ούτε για να κλαφτώ, εξάλλου εν έχω κάποια ανάγκη να το κάμω.

Τα νέα μου εν συντομία:


  1. Άλλαξα σπουδή (τζαι είμαι πάρα πολλά χαρούμενη με τούτη την αλλαγή) 
  2. Αλλά κάμνω την παράλληλα με την προηγούμενη (γιατί εν εμπορούσα απλώς να την παρατήσω, εν το έκαμνε η καρκια μου)
  3. Όμως φκαίνει ο κώλος μου
  4. Έτσι του χρόνου μάλλον εν να πάρω μια παύση που την προηγούμενη 
  5. Μινίσκω πλέον μόνη μου τζαι εν ΠΕΛΛΑΜΟΣ. 
  6. Φέτος η ζωή μου εν αισθητά πιο "ποιοτική" που πέρσυ, όσον αφορά το πόση επαφή έχω με ανθρώπους τζαι το πόσο καλά περνώ. 
  7. Τους τελευταίους πεντέξι μήνες εγίναν πολλά καθοριστικά πράματα για τη ζωή μου, που ακόμα εν αποφάσισα αν θα κατατάξω στην κατηγορία "καλά" ή "κακά". 
Κυρίως, τούτα. 

Επιστρέφοντας στον μπλόγκερ, νιώθω λίο όπως όταν πηέννεις σπίτι σου μετά που πολλύ τζαιρό... Τζαι εν ωραίο. 

Καλώς γύρισα λοιπόν. 




Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2012

Καλοκαιρινή νοσταλγία

Εν μια σκηνή, που δημιουργείται συχνά στο κεφάλι μου τούτο το καλοκαίρι τζαι προκαλεί μου ένα συναίσθημα, σχεδόν νοσταλγικό, για κάτι που εν έζησα στην πραγματικότητα. 

Είμαι εγώ τζαι κάποιος. 
Φίλος-γκόμενος, εν έχει καμιά σημασία. 
Τζαι καθούμαστε στο μπαλκόνι. 
Καρέκλες σκηνοθέτη, τα πόδια στα κάγκελα τζαι πίνουμε φραπέ. 
Ή λεμονάδα.

Άλλες φορές μπύρα ή κρασί. 

Τζαι εν νύχτα τζαι κάμνει λίο ψύχρα.
Ή εν απόγευμα τζαι παίζουμε τάβλι. 

Τζαι καπνίζουμε. Τζαι λέμε ιστορίες. 
Τζαι γελούμε, σαν σε φωτογραφίες που καρτ-ποστάλ.

Τζαι εν σαν να μου λείπει λίο τούτη η σκηνή...
Σα να την έχω ανάγκη... 

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Minecraft

Ζούμε έχοντας υπόψη μας κάποια πράματα.
Για μας, για τους δικούς μας, για τη ζωή μας τζαι πράματα που την αφορούν.
Συνήθως τούτα τα πράματα που έχουμε υπόψη μας, εν πράματα που μας κάμνουν να προχωρούμε με ήσυχη συνείδηση. Να ξέρουμε ότι, έτσι ένι, τζαι εν καλά που εν έτσι τζαι να πιέννουμε πάρακατω. 
Ίσως να εν άμυνα του οργανισμού, ίσως να εν παιχνίδι του μυαλού, ίσως απλά έτσι να εν πιο απλό να καταλάβουμε τον εαυτό μας τζαι τους άλλους τζαι να συνεχίσουμε να κάμνουμε τζείνο που εκάμναμε. 

Έρκεται όμως μια στιγμή που έτσι τυχαία, που μια κουβέντα, ένα σχόλιο, μια κατάσταση που εν να προκύψει ξαφνικά σούζεται λλίο τούτο το φρούριο που "facts" που υπάρχει μες το μυαλό μας. 
Τζαι χρειάζεται να αναθεωρήσουμε λίο για τζείνα που εθεωρούσαμε δεδομένα. 
Τζαι να ανησυχήσουμε λλίο για τις κολώνες τούτου του κατασκευάσματος που εκάμαμε. 

Όπως για παράδειγμα όταν έχεις μια άποψη για κάποιον. Όι πολλά καλή.
Επειδή ξέρωγω έτυχε τη φορά που τον είδες να έκαμε κάτι που σου εξίνισε.
Επειδή εν σου τον επεριγράψαν καλά τζαι εξενέρωσες πριν καν τον δεις.
Επειδή έμαθες πράματα για τζείνον που εν σου αρέσαν. Επειδή σίλια θκυο.

Τζαι μετά έρκεται μια μέρα που σας βρίσκει μαζί, να κάμνετε κάτι κοινό. 
Τζαι ανακαλύφκεις ότι έννεν τζαι τόσο κακός τέλοσπαντων. 
Τζ ύστερα μπορεί να καταλήξετε να κάμνετε τζαι παρέα. 

Τζαι λέεις, τελικά είχα λάθος που τον έβλεπα έτσι τον καημένο;

Στην πραγματικότητα εν τζαι είσιες νομίζω. 

Βλέπω το μυαλό λιο σαν το minecraft. Χωρίς τα ζόμπι τζαι τις ιστορίες. Ή τζαι με. 
Απλως εννοώ τη φάση με τα τετραγωνούθκια. Pixels, ξέρωγω. 
Δημιουργούμε πυργούθκια, σπιτούθκια, πραματούθκια, ζωές βάλλοντας στη σειρά τετραγωνούθκια. 

Κάποιες φορές το μόνο που έχουμε να κάμουμε εν να διαλύσουμε τζείνο που εκάμαμε σε κομματούθκια, τζαι να το σάσουμε λλίο. Ή τζαι πολλά. 

Τζαι εν λίο καλύτερα έτσι, έννεν;


If I don't make any sence, συγχωρέστε με, απλά μες το νου μου εν λίο κουβάρι... 

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Ας κρατήσουν οι χοροί!!!

Μ'αγαπάς τη μια, κι ας με ξεχνάς την άλλη!


Καταλαβαίνεις ότι είσαι τυχερός, όταν πατάς το ίδιο σανίδι που πατούν άνθρωποι σαν το Σαββόπουλο τζαι έσιεις τζαι την τιμή να "πλαισιώνεις" τις παραστάσεις τους. 
Το κεφάλαιο "Διάσταση" θα το αναλύσω κάποια στιγμή, αλλά μάλλον οι σε τούτο το πόστ.
Σε τούτο, είμαι απλώς περήφανη. Τζαι ευγνώμων. 

Ας κρατήσουν οι χοροί λοιπόν!!! :) 




Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Καλοκαίρι είναι...

Το μεταμεσονύχτιο τρίβιαλ στην αυλή, επειδή κανένας εν έχει όρεξη να πάει για ύπνο...
Τα ρόουντ-τριπς μέχρι το Κούριο με ανοιχτά παράθυρα και τραγουδώντας Aerosmith...
Να καλιείς μια φάουσα κόσμο σπίτι σου τζαι να καταλήγεις με πέντε κάσιες παγωτά που εν τα χωρεί ο θάλαμος, επειδή ούλλοι εκρίναν σωστό "να φέρουν κάτι να φάμε, να μεν έρτουν τζαι με άδεια χέρια".
Να παντρέφκεις φίλους σου τζαι να συγκινείσαι τζαι να μεν βαρκέσαι στο τραπέζι όπως στους συγγενικούς γάμους. 
Να ακούεις τραούθκια του κλαμπ μες το αυτοκίνητο, επειδή εν "καλοτζαιρινά". 
Να φέφκεις που το friends η ώρα 2 τζαι να αποφασίζεις να πάεις θάλασσα.
Να ξεκινάς φιλοσοφικές συζητήσεις στα σκαλιά του σπιθκιού σου, την ώρα που υποτίθεται πως ήταν να κατεβείς που το αυτοκίνητο για να φύεις, τζαι να μινίσκεις τζαμέ ακόμα τρεις ώρες. 
Να παίζεις τάβλι τζαι να μετράς τις άπειρες διπλές που φέρνουν οι φίλοι σου. 
Να χάννεις τους φακούς σου επειδή άνοιξες τα μάθκια σου μες τη θάλασσα καταλάθος.
Να κάμνεις μπανάνα τζαι αερόστατο τζαι γουότερ σκι τζαι να μεν σου μινίσκουν λεφτά να αγοράσεις νερό. 
Να πηέννεις για τρέξιμο που το χάραμα του φου, τζαι μετά να πέφτεις δρωμένος μέσα στη θάλασσα τζαι να μεν θέλεις να φκεις ποττέ. 
Να περπατάς η ώρα 11 στην παραλία του Αγίου Ερμογένη για να πάεις στο αυτοκίνητο σου τζαι να τραγουδάς το σάουντρακ του Ψυχώ (τζι τζι τζιιιι) γιατί εν κατασκότεινα τζαι φοητσιάρικα, αλλά μετά να κοντοστέκεσαι τζαι να βλέπεις τον ουρανό τζαι να μεν σε κόφτει τίποτε άλλο.

Να βλέπεις τυχαία κόσμο που είχε περίπου χρόνο να τον δεις τζαι να σου λέει ότι σε πεθύμησε, τζαι να χαίρεσαι, ακόμα τζ αν δεν είσαι σίγουρος αν το εννοεί. 
Να βλέπεις ξανά τους φίλους σου τζαι να καταλαβαίνεις πόσο αλλάξαν αλλά τζαι πόσο άλλαξες εσύ, τζαι να συνειδητοποιείς ότι εν τζαι παίζει τόσο μεγάλο ρόλο στη σχέση που έχετε.

Να περνάς όμορφα, τζαι να είσαι ανάλαφρος τζαι καλοτζαιρινός. 

Υ.Γ I'm back. Τωρά αν εν for good ή οι... Εν να δείξει. :) I missed you. 


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Μεγάλες Αγάπες




Κι αν αγαπώ θέλω ν'ακούω πως μ'αγαπάνε
Κι αν αφεθώ να 'χουνε κάπου να με πάνε
Και θ'αφεθώ αρκεί να δω πως κάπου πάω
Αρκεί αυτό, αυτό σημαίνει

ΑΓΑΠΑΩ...



Μποφίλιου <3

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

11+11+11? Η μήπως 11-11-11?

11+11+11 μας κάνουν 33. Η και 11 αν δεν είμαστε καλοί στα μαθηματικά.
3+3 μας κάνει 6.  Η και 7 αν πάλι δεν είμαστε καλοί στα μαθηματικά.

1+1 μας κάνει 2. 
2+7 μας κάνει 9. 

Αλλά τι νόημα έχει όλο αυτό;

Στο τέλος της ημέρας, δεν είναι οι αριθμοί που τα κάνουν τα θαύματα, ούτε οι ημερομηνίες.

Γαμώ την ιστορία μου, εμείς τα κάνουμε. 
Και τα θαύματα και όλα. 

Κι όταν εμείς δεν είμαστε αρκετοί κανένα θαύμα δεν κρατά. 

Υποθέτω ότι το δικό μας θαύμα, αν μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε ότι όσο το έκανε, ήταν τζαι πολύ μας. 

"Θα γίνω μάγος, μάντης και Σαμάν. Να πέφτουν τα παιχνίδια να μη σπαν. Να μη σπαν." 

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

11+11+11

Η Πρας, η Νεράιδα τζαι ο Invictus απαντήσαν τις εντεκάδες τους, απαντώ τζ εγώ τωρά πριν πολλύνουν, γιατί αυξάνουνται με γεωμετρική πρόοδο.

Το λοιπόν: 

Η εντεκάδα της Πρασινάδας 

1. Αν τα λεφτά δεν ήταν ζήτημα, τι επάγγελμα θα ήθελες να έκαμνες;; 
Ευκολάκι, εν να ήμουν συγγραφέας ή ποιητής ή τζαι τα θκυο. 

2. Πως πίνεις τον καφέ σου;
"Σκέττον, δίχα γάλαν τζαι με έναν καρατέλλον καφέ. Τζαι μεν ξιάσεις! Τζίτρινον καλαμακιν ποτζίνο που ζαβώννει!"*
Χααχαχα! Μέτριο με γάλα. Τζαι αν το επιτρέπει ο καφές θέλω τζαι καραμέλα.
*Ατάκα που parody του LotR

3. Ποιό μερος θα ήθελες να επισκεφτείς τζαι γιατί;
Το Παρίσι. Ευσεβείς πόθοι και απωθημένα. 

4. Σε ποιά εποχη θα ήθελες να εζούσες;
Εσκέφτουμουν διάφορα κατά καιρόυς, αλλά εν εκατέληξα ακόμα. Νομίζω η εποχή που ζω τωρα εν just fine. 

5. Ποιο ατομο θα ήθελες να συναντήσεις που κοντά τζαι τί θα του ελάλες;

6. Αν εμπορούσες να θκιαλέξεις το ονομα σου το μικρό, ποιό ονομα θα εθκιάλεες;
Επειδη εν μπορώ να με φανταστώ με οποιοδήποτε άλλο όνομα εκτός που το δικό μου, πάλε το δικό μου ήταν να εθκιάλεα νομίζω. 

7. Ποιό ταλέντο θα ήθελες να είσhες που δεν έσhεις;
Εν να 'θελα να πιάνουν τα σιέρκα μου. Εννοώ σε ό,τι αφορά σχέδιο τζαι ξέρωγω κουβέντες. 

8. Πιστεύεις στην μοίρα;
Εν πιστέφκω ότι ούλλα εν προκαθορισμένα, απλώς πιστέφκω ότι ούλλα έχουν ένα σκοπό. 

9. Αν εμπορουσες να γυρίσεις τον χρονο πισω, τι δεν θα εξαναέκαμνες;

10. Ποιά ειναι η αγαπημένη σου στιγμή της ημέρας;
Αργά το απόγευμα, λίο πριν την ώρα που πάει να δύσει ο ήλιος τζαι μπαίνουν ούλλα σε ένα mode σχεδόν αργής κίνησης, τζαι ο ουρανός έσιει ένα πολλά όμορφο γλυτζί χρώμα...

11. Πόσες ώρες την ημέρα κοιμάσαι; 
8ωρο συνήθως. 2-10 ή κάτι έτσι. 
Αλλά κάποιες φορές τζαι πολλά παραπάνω. 

Η εντεκάδα της Νεράιδας:

1. Πιστεύεις στα ζώδια;
Θκιαβάζω τα για να κάμνω χάζι, αλλά οι εν τα πιστέφκω. 

2. Ποιο δημιούργημα σου αγαπάς ιδιαίτερα;
Το πρώτο μου παραμύθι. 

3. Τι σε κάνει να ηρεμείς και να ξεχνάς τα πάντα;
Η Θάλασσα.  

4. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος στόχος της ζωής σου;
Εν συνηθίζω να βάζω μακροπρόθεσμους στόχους, άρα υποθέτω ότι ο μεγαλύτερος στόχος εν να πετύχω τους άλλους που εν πιο μικροί. 

5. Είσαι ευτυχισμένος/η; Γιατί;
Ναι. Γιατί η δυστυχία εν λίο υπερεκτιμημένη. Επίσης, επειδή οι μικρές στιγμές ευτυχίας συνήθως εν πιο πολλές τζαι υπερισχύουν που τις άλλες. 

6. Αν θα έκανες ένα πίνακα που θα σε εκφράζει, τι θα ζωγράφιζες;
Ένιξερω. Κάτι σε ηλιοβασίλεμα τζαι ανακατωμένα χρώματα, ιμπρεσιονιστική-ρομαντική φάση. 
(Είδα την τζαι λίο Turner τρομάρα μου). 

7. Τι σε έχει κάνει να δακρίσεις;
Να δακρίσω ή να κλάψω; Γιατί εν διαφορετικό. 
Να δακρίσω; Ξέρωγω, ακόμα τζαι στις ταινίες παθαίνω το μερικές φορές. 

8. Ποια τρέλα έχεις κάνει;
Εκαμα τζαι άλλες, αλλά τωρά εθυμήθηκα που μια φορά ανέβηκα στις σκαλωσιές ενός πενταόροφου κτιρίου τζαι μετά εν ήξερα να κατεβώ. (Πρέπει να ήμουν δευτέρα γυμνασίου ή λιο πιο μικρή) 

9. Αγαπημένη φράση;
Όλα θα γίνουν. 

10. Αγαπημένη λέξη;
Αγκαλιά. 

11. Γιατί με διαβάζεις;
Ανακάλυψα το μπλογκ σου στο παιχνίδι της Πρας με τον άγιο, άρεσε μου τζαι εκράτησα το. ;) 

Η εντεκάδα του Invictus

1. Τί σε βγάζει εκτός εαυτού;
Η βλακεία. 

2. Βιβλίο ή ταινία (η οποία ταινία είναι μεταφορά από βιβλίο);
Βιβλίο. (Αλλά τζαι ταινία για να μπορούμε να παίζουμε τους έξυπνους ότι "εν ήταν ακριβής μεταφορά" τζαι "το βιβλίο ήταν καλύτερο") 

3. Στιγμή από την παιδική σου ηλικία που σου έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό;
Η πρώτη τζαι τελευταία φορά που έκλεψα κάτι. (Ακόμα έχω τύψεις)  Ήταν η χριστουγεννιάτικη παράσταση στην προδημοτκή τζαι ένα μωρό εκρατούσε ένα αυτοκινητούι ποτζίνα τα τέλεια τα μιτσιά, τζαι εγυάλλισε μου, τζαι ούλλοι ελέαν ουάου τζαι ξέρωγω. Είπα της να μου το δώκει να το "δω" τζαι επούντζιασα το. Ένα διάστημα ήθελα να το έβρω να της το πάρω πίσω, αλλά νομίζω έχασα το ή έσπασε. Φέιλ. 

4. Αν εκλεγόσουν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ποιό είναι το πρώτο πράγμα που θα έκανες; Γιατί;
Decent ποδηλατόδρομους τζαι decent λεωφορεία. Γιατί πρέπει επιτέλους να μάθουμε σαν λαός να χρησιμοποιούμε τζαι άλλα μέσα για να κυκλοφορούμε εκτός που τα 7 αυτοκίνητα που έχουμε μες το γκαράζ. 

5. Αν αποφάσιζες να ζήσεις αλλού από εκεί που ζεις τώρα πού θα ήταν και γιατί;
Τώρα να συνηθίσω πρώτα δαμέ τζαι βλέπουμε για το αλλού. Έχω μερικές επιλογές όμως. 
Amsterdam, Παρίσι ή Λονδίνο. 

6. Γελάς;
Πολλά! 

7. Ποιά η σχέση σου με τα ζώα;
Είχα ένα γάτο που την τρίτη του δημοτικού μέχρι το καλοκαίρι που μας επέρασε... Γενικά πάω τα καλά με τα ζώα, ειδικά με τα γατιά. 

8. Τί σε ενοχλεί πιο πολύ στην κοινωνία που ζεις;
Η βλακεία τζαι η απάθεια. 

9. Τί σε έφερε σε αυτό εδώ το μπλόγκ αρχικά; Τί σε κρατάει ακόμα εδώ;
Εν θυμούμαι καθόλου. Αλλά οι αναρτήσεις σου εν όπως τα Lays. Κανείς δε μπορεί να φάει μόνο ένα. 

10. Πιστεύεις στους ανθρώπους;
Faith in Humanity? Ξέρωγω; Ακόμα προβληματίζομαι...

11. Κρατάς κακία;
Οι, αλλά περιμένω που τον άλλο να καταλαβαίνει όταν κάμνει κάτι τζαι να μεν ζητά τζαι ρέστα επειδή εγώ προσπερνώ. 


Ε τωρά η δική μου:

1. iOs ή Android;
2. Άνοιξη ή καλοκαίρι;
3. Σε ποιες χώρες εταξίδεψες ως τωρά;
4. Μιλάς μόνος σου; 
5. Merenda ή Nutella;
6. Μια τρυφερή κίνηση ή κουβέντα που σου έμεινε χαραγμένη;
7. Λέεις εύκολα "σ'αγαπώ"; (μα ποτέ σου δεν το πιστεύεις, λαλαλα) 
8. Πριν κάμεις τούτο που κάμνεις τωρά, τι ήθελες να σπουδάσεις;
9. Πιστεύεις στις συμπτώσεις; 
10. Έναν καθηγητή που σε σημάδεψε και γιατί.
11. Η ιδανική ανοιξιάτικη σου μέρα: 

Feel free.  




Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Faith in Humanity restored στην πολυκατοικία μου

Aloha people! 
It's been ages, ξέρω το. Το θέμα εν ότι εν ξέρω ακόμα τι ήταν τζείνο που με εσταματούσε που το να ανεβάσω αναρτήσεις τζαι που μπορεί να με σταματήσει ακόμα τζαι τωρά. 
Εν έχω χρόνο.. Μμ.. Πολλά χαζή δικαιολογία, τζαι όι, για ούλλα υπάρχει χρόνος άμα θέλεις (έστω τζαι αν λέω ότι για να προλάβω τούτα ούλλα που θέλω να κάμω τούτο τον καιρό η μέρα πρέπει να αποκτήσει τις διπλάσιες ώρες-τζαι μάλλον ο οργανισμός μου τις τετραπλάσιες αντοχές-υπομονή).
Όπως και να 'χει, I'll figure it out, τζαι όταν μάθω εν να σας πω.

Να σας πρήσω λίο με τα νέα μου; Οκ.
Την περασμένη εβδομάδα είχε φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, έλυσα μες τα σινεμά τζαι είδα σύνολο 16 ταινίες. Εμπορούσα να δω παραπάνω, αλλά άτε, είχαμε τζαι μια σχολή.
Εξεκίνησα πιάνο τζαι εξεκίνησε τζαι ο Hanon να με βασανίζει αλλά χαλάλι! 
Τζαι τρέξιμο, τζαι τρέξιμο, αλλά βασικά προτιμώ να πηέννω στο λιμάνι τωρά που άννοιξε ο καιρός τζαι να θκιαβάζω αντί να κωλοχτυπιούμαι. 
Έπιασα ποδήλατο τζαι η ευκολία στις μετακινήσεις μου εβελτιώθηκε σημαντικά, πλας ο καιρός εν τέλειος για ποδηλατάδες μπάι δε sea. 

Τούτες οι μέρες, εν οι πιο τέλειες μέρες του κόσμου, όσον αφορά τον καιρό. 
Μπλε ουρανός, μπλε θάλασσα, ήλιος αλλά όι πύρουλος... Παράδεισος ;)

Τις τελευταίες μέρες έκαμα μια σημαντική ανακάλυψη. 
Τελικά εν εχάθηκε το φιλότιμο. 
Τζαι εν πολλά σημαντικό τζαι σιέρουμαι που το λέω. 

Τζαι τούτο φαίνεται που τέλεια απλά τζαι τέλεια καθημερινά πράματα.
Ασπούμε τις προάλλες, επήεννα σπίτι τζαι την ώρα που έφταννα στην πόρτα εφκάιναν κάποιοι άλλοι. Την ώρα που έφτασα τζαμέ, έκλεισε η πόρτα τζαι ήταν ένας κύριος έξω, μόλις είσιε φκει. Επήα να σιχτιρίσω που μέσα μου που εν επρόλαβα την πόρτα, τζαι ώσπου να κάμω την κίνηση να ανοίξω το σακίδιο μου να φκάλω κλειθκια γυρίζει τζείνος τζαι λέει μου "Μην κουνιέσαι", έφκαλε τα κλειθκια του τζαι άνοιξε μου να μπω. Μάνα μου ρε.

Ή μια άλλη φορά, επήεννα με το ποδήλατο, τζαι εν λίο ζόρι να το ανεβάσεις πέμπτο όροφο με το ασανσερ επειδή εν μιτσί. Επέτυχα πάλε εναν μιτσή στην πόρτα, άνοιξε μου τζαι εμπήκα μέσα τζαι εβοήθησε με. Το ασανσέρ επήε πρώτα στον όροφο του, αλλά έμεινε μέσα να με βοηθήσει να το φκάλω τζαι μετά επήε σπίτι του.
Μάνα μου ρε x2. 

Τζαι γενικά, πιάνουν σε στην κουβέντα, λαλούν σου καλημέρα, χαμογελούν σου... 
Faith in humanity restored ;)

Όπως τζαι στο σούπερμαρκετ, που γίνουνται διάφορα τέθκια. 
Με κυρίες που ξιχάννουν τα κλειθκιά τους, τζαι βουρούν τες να τους τα δώκουν τζαι ξέρωγω. 

Τελικά ίσως να μεν είμαστε τόσο απαίσιοι. 

Ίσως πάλε να είμαστε, απλώς να μεν μας φαίνεται. 


Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Οι γάμοι εν πράμαν καλοτζαιρινόν.

Μυρίζουν άσπρα λινά πουκάμισα, ενυδατικές κρέμες τζαι νερό. Πολλύ νερό.
Μυρίζουν οι πισίνες των ξενοδοχείων που γίνουνται τα χαιρετίσματα.
Μυρίζει η θάλασσα που εν δίπλα που τα ξενοδοχεία.
Μυρίζουν τα τρία λίτρα νερό που πίνεις για να επιβιώσεις σε όλη τη διάρκεια.

Μυρίζει μαύρισμα, τζαι αντηλιακό, αλλά πολλά αμυδρά.
Μυρίζει φκιόρα καλοτζαιρινά.

Οι γάμοι εν πράμαν καλοτζαιρινόν.
Τζαι εν ωραίοι άμμα σε κόφτει τζείνος που παντρέφκεται.


----

Επήα Πάτρα τα καρναβάλια.
Ήταν πολλά ωραία, θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερα αν είχα την κατάλληλη παρέα.
Εν πειράζει όμως, next year.
Κάθε χρόνο και καλύτερα.

Epic φάση σε ένα πάρτι που επήα:
Είχα ντυθεί γιατρός (εφορούσα σκραπς τζαι ρόπα, τίποτε σπουδαίο-btw εσυνειδητοποίησα ότι παν μου τα σκραπς) τζαι εστέκουμουν έναν τόπο γιατί είχα πόστο.
Επήεννε τζ έρκετουν κόσμος, επίνναμεν, εμιλούσαμε (γκουχου, εφωνάζαμε), εχορέφκαμεν κλπ.
Είσιεν τζαι έναν παιδί που επήεννε τζ έρκετουν τζαμέ γυρώ.
Σε κάποια φάση έπιασε με στην κουβέντα. Αν είμαι που Πάτρα, τι έτος είμαι, τι σπουδάζω τζαι ξέρωγω.
Ωραίο παιδάκι, αν τζαι ήταν αρκετά πιο μεγάλος μου. Καλό γούστο, περιποιημένη φάτσα, ευχάριστος χαρακτήρας... Χμμ....
Ε μετά, ερώτησε το όνομα μου.
Τζαι άμα τζαι άκουσε όνομα σε "ία" τζαι όι σε "-ος" ή "-ης", απλά εγύρισε τζαι έφυε.
Ήταν να φυρτώ. Εγελούσα ένα πεντάλεπτο.

Μετά φυσικά έπαθα κρίση ταυτότητας.

Αλλά ήταν πολλά αστείο.
Επροσπάθησα να παρηγορήσω τον εαυτό μου λέγοντας του ότι ο τύπος ήταν πίττα, αλλά αφού εν ήταν ο ευλοημένος. Έεεεεεεεεεενιγουει.


Γενικά ήταν καλά. Στην τελετή λήξης είχα την πιο τέλεια θέα έβερ, γιατί ανέβηκα πάνω σε κάτι στιβασμένα κάτζελα που έχουν για να κλείουν τους δρόμους.

----

Τωρά που ανοίει ο τζαιρός τζαι φκαίνει ήλιος αρέσκει μου πολλά η Θεσσαλονίκη.
Έστω τζαι αν εν ψόφος, έσιει κάτι πολλά ωραίο.
Μυρίζει άνοιξη, τζαι θέλω να κάμω πράματα.

Νομίζω εν να με πιάσει το υπερπαραγωγικό μου τούτες τις μέρες, ώσπου να τεζάρω πάλε.

Θέλω να ξεκινήσω γαλλικά.
Τζαι τρέξιμο είπαμε.
Τζαι πιάνο.

Τόσα πολλά πράματα, τόσος πολύς χρόνος but still τίποτε εν κάμνω.

----

Υ.Γ Ο τίτλος τζαι τα "περί γάμου" εν τέεεεελεια άσχετα. Απλά είδα μια φωτογραφία που κάποιο γάμο τζαι εμπνεύστηκα. Τζαι σιέρουμαι γιατί έσιει γάμο φέτος. Χαχαχα ;)

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2012

Σχέσεις που μυρίζουν ψοφισμένο ελέφαντα

Διάβαζα ένα quote τις προάλλες, που έλεε κάτι του στυλ "Εν ξέρω τι εν να προτιμούσα να πιστέφκω. Ότι εν σε έκοφτε ποττέ, ή οτι ξαφνικά εσταμάτησες". Ήβρα τον εαυτό μου αρκετά μέσα σε τούτες τις δυο προτάσεις. Τζαι εν μου αρέσκει.
Εν μου αρέσκει γιατί σιγά-σιγά συνειδητοποιώ ότι κόσμος που ενόμιζα ότι ήταν τζαμέ τζαι έκοφτε τον, στην πραγματικότητα είχε πάντα πολλά πιο σημαντικά πράματα να ασχοληθεί. Πάντα όμως. 

Έτσι εκατέληξα στο εξής συμπέρασμα:
Ο καθένας ζει στον κόσμο του. 
Μεν γελάτε, μιλώ απόλυτα σοβαρά. Δημιουργούμε έναν κόσμο, βάλλουμε μέσα αθρώπους, πράματα, δραστηριότητες, καταστάσεις τζαι χίλια άλλα δυο πράματα, προσαρμόζουμε τον στα μέτρα μας, τζαι ζούμε μέσα. Ο καθένας στο δικό του.
Ο καθένας βλέπει τον κόσμο του διαφορετικά, γιατί οι κόσμοι μας εν ούλλοι διαφορετικοί. 
Φαίνεται πολλά cliche, εν σαν να μιλώ για τη "μοναδική μας προσωπικότητα", αλλά εν εννοώ ακριβώς τούτο. (Φυσικά τζαι τούτο εν παρτ οφ ιτ)

Θέλω να πω, δημιουργούμε σχέσεις που στην πραγματικότητα μπορεί να εν μονόπλευρες, αλλά εν το καταλάβουμε. Ζούμε μέσα για πάρα πολύ καιρό, νομίζουμε ότι έτσι πρέπει να εν, ώσπου να έρτει μια μέρα που εν να μας κάμει να καταλάβουμε ότι, ξέρεις, τούτο που εζούσες τόσο καιρό, ε εν ήταν η πραγματικότητα.
Ήταν κάτι που έφτιαξες ΕΣΥ, γιατί εχρειάζεσουν ΕΣΥ, τη δεδομένη στιγμή που το ήθελες ΕΣΎ, γιατί ΕΠΡΕΠΕ να γίνει τούτο τζαι τούτο τζαι τούτο μες τη ζωή σου.
Ο άλλος μπορεί να μεν έχει χαπάρι. Ή μπορεί τζαι να έχει, αλλά εν το παίζει αντίστροφα. Γιατί τζείνος, τη δεδομένη στιγμή εν χρειάζεται τζείνο που εχρειάζεσουν εσύ. Φυσικά, εχρειάζετουν κάτι άλλο. 

Για παράδειγμα... Ξέρωγω μια σχέση με κάποιον φίλο που το σχολείο, τη δουλειά, τη σχολή το ευρύτερο περιβάλλον τέλοσπαντων. 
Υποθετικά, είσαστε/ήσασταν πολλά καλοί φίλοι. Είχατε πάντα πράματα να συζητάτε, όταν εφκαίνατε επηέννατε τα μια χαρά, είχατε μια υγιή σχέση and stuff, τζαι ξαφνικά απομακρύνεστε. 
Αλλάζετε περιβάλλον ή εν αλλάζετε τίποτα, απλά προχωράτε με τη ζωή σας τζαι ντάξει, ούλλα καλά. 
Μιλάτε αρκετά, λέτε τα νέα σας, συνεχίζετε να έχετε να συζητάτε πράματα τζαι εν εντάξει. 

Well, not exactly. 
Γιατί (δραματική μουσική-ταμ ταμ τααααμ) ο ένας που τους θκυο είχε φύει αρκετό καιρό πριν πάρει χαπάρι ο άλλος. 
Πότε το συνειδητοποιείς; Όταν μια μέρα, μια εβδομάδα, έναν μήνα σταματήσει ο ένας που τους δυο να στέλλει μηνύματα, να πιάνει τηλέφωνα, να πιάνει κουβέντα, να προτείνει εξόδους τζαι ξαφνικά νεκρώνει το σύστημα. Τζαι ξαφνικά, τζείνος ο ένας ανακαλύπτει την ταχυνόπιττα. 
Τζαι έρκεται μια φωνούα τζαι λέει του
"Dude, εν τον κόφτει ούτε λίγο. Αν δεν στείλεις μήνυμα εν θα μπει καν στον κόπο να σκεφτεί αν υπάρχεις."

Εν όπως τζείνη την ψιλοαπογοήτευση που σε πιάνει όταν πάεις φοιτητής (καλή ώρα) τζαι επιστρέψεις τα Χριστούγεννα, τζαι νομίζεις ότι εν να περάσεις τέλεια με την παλιοπαρέα σου τζαι ότι εν να κάμετε πράματα μαζί τζαι... **** μπλε. 
Τζαι as it turns out, αν δεν κανονίσεις συνάντηση εν πρόκειται ποττέ να βρεθείτε ούλλοι μαζί γιατί ξαφνικά τζαμέ που επήαν εσταματήσαν να έχουν την έννοια ο ένας του άλλου ή κάτι, τζαι μπορεί να είσαι ήδη μια εβδομάδα τζαμέ τζαι να μεν βρεθείς ΚΑΝ με τους κολλητους σου. 

Ή όπως την άλλη ψιλοαπογοήτευση που σε πιάνει όταν κανονίζεις πάρτυ, τζαι έρκουνται οι μισοί από  όσους υπολόγιζες, τζαι όι γιατί είχαν κάτι πάρα πολλα σημαντικό να κάμουν, αλλά επειδή το πάρτυ που έκαμνες εν ήταν αρκετά σημαντικό; (Ενώ αν εσυνέβαινε το αντίστροφο... Εν θα εσυνέβαινε;)

Τζείνο που θέλω να πω εν ότι κάποιες φορές κάμνουμε με το νου μας παναύρκα. 
Κάποια πράματα χαλούν τζαι εν παίρνουμε είδηση την πράσινη μούχλα που εφκάλαν, μέχρι να φτάσουν στο σημείο που ανοίεις την πόρτα του ψυγείου τζαι μυρίζει ψοφισμένο ελέφαντα. 

Κάποιες που τις σχέσεις που έχω τούτο τον καιρό, με ανθρώπους που σημαίνουν αρκετά παραπάνω που το τυρί που άφηκα να μουχλιάσει μες το ψυγείο, μυρίζουν ψοφισμένο ελέφαντα. 

Κάποιες άλλες μυρίζουν ανυπαρξία.
Τζαι τζείνες, ίσως να εμυρίζαν έτσι που την αρχή τους.

Έννεν ωραίο να συνειδητοποιείς ότι εν ήσουν ποτέ μες τις προτεραιότητες κάποιων οι οποίοι υπήρξαν πάνω-πάνω στις δικές σου. 

People move on, ξέρω. Τζαι ούτε είπα το αντίθετο. 
Απλώς δαμέ πρόκεται για ΠΛΑΣΜΑΤΑ, οι για το βιβλίο που σου άρεσκε πάρα πολλά όταν ήσουν δεκαπέντε, αλλά τωρά που το εξαναθκιάβασες φαίνεται σου αηδία. 

Κάθε λίο καιρό έρκεται τζείνη η ώρα που καλείσαι να ξεσκονίσεις τον κόσμο σου, τζαι να ξεκαθαρίσεις τι εν μέσα τζαι τι όι, να ανακατατάξεις τα πράματα, να βάλεις πάνω-πάνω τζείνα που πρέπει, να πετάξεις τζείνα που πρέπει να πεταχτούν, να θάψεις τα απολιθώματα πραμάτων που υπήρξαν, να θκιώξεις τζείνα που εν βλαβερά τζαι να κρατήσεις τζείνα που κάμνουν καλό... 

Τζείνη η ώρα πονά. 
Τζαι κάποιες φορές, όταν τελειώσεις με την καθαριότητα συνειδητοποιείς ότι έμεινες με τα μισά από όσα είχες. Αλλά το καλό με τούτα τα πράματα, εν ότι εν λείφκουν ποττέ. 
Τζ έτσι ώσπου να γυρίσεις που την άλλη, έρκεται πάλε τζείνη η ώρα τζαι έχεις πάλε ένα βουνό να ξεσκονίσεις τζαι να καθαρίσεις. 

Πόσες φορές επετάξαμε τρεις κάσιες πράματα που το σπίτι, τζαι τον άλλο μήνα είχαμε τέσσερις;
Έτσι ακριβώς. 





Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Η "αθλητική" πλευρά ενός ΜΧ

Έβλεπα το "Bend it like Beckam" πριν (πάλε) τζαι εσυνειδητοποίησα ότι επεθύμησα πάρα πολλά τον στίβο. Ναι, εν άσχετα μεταξύ τους, αλλά συνδέουνται με συνειρμικές σκέψεις. 
Βασικά, επεθύμησα any kind of sport. 

Όταν ήμουν τέλεια μωρό, επήεννα κολύμπι (ούλλα τα μωρά παν, χαλόου). Τζαι μπαλέτο. (Επίσης ούλλα τα μωρά παν.) Κάποια δεδομένη στιγμή, γύρω στην τετάρτη τάξη, αποφάσισα ότι εν μου αρέσκουν με το ένα με το άλλο. Τζαι επαρέτησα τα. 
Έτσι λοιπόν, εξεκίνησα τένις. 

Την εποχή του τένις, (ήμουν ακόμα δημοτικό), έπαιζα ούλλη μέρα μάππα, τζαι ήμουν το πιο γρήγορο μωρό μες το σχολείο. Έβαλλα κάτω αγόρια (τζ επίσης, εβάλλαν με μες τις ομάδες τους όταν επαίζαν μεταξύ τους μάππα *proud*) Οι δασκάλοι γυμναστικής εστέλλαν με στους επαρχιακούς, αλλά εν έκαμνα τζαι σπουδαία πράματα (γιατί είχε μωρά που επηένναν προπόνηση τζαι οι δικοί μου εν εθέλαν να με στείλουν που έτσι μιτσιά). 

Μετά που κανένα δυο χρόνια, έγινε της μόδας το τένις εξαιτίας του Παγδατή. Που τέσσερις που ήμασταν στην ομάδα μου, εγίναμε δεκατέσσερις. Άρκεψα να βαρκούμαι, γιατί την παραπάνω ώρα αντί να παίζουμε εμαζέφκαμε μάππες που εσύρναν οι άλλοι τζαι εσυνειδητοποίησα ότι πλέον το τένις για τον προπονητή μου έγινε επιχείρηση για να φκάλλει λεφτά, τζαι εν τον έκοφτε αν μάθουμε ή οι. Τζαι ότι που τζαμε τζαι τζει ήταν να εν μπορινγκ. 

Την ίδια περίοδο (δηλαδή κάπου στη δευτέρα γυμνασίου) εστείλαν με στους επαρχιακούς (πάλε) να τρέξω εκατοστάρι ή διακοσάρι εν θυμούμαι, τζαι άλμα εις μήκος. 
Επήα τζ εφκήκα τρίτη που τη σειρά μου (not bad) τζαι πέμπτη που την τελική σειρά. 
At that time, είδε με ένας προπονητής τζαι εκόντεψε μου. Ερώτησε με αν πάω προπόνηση κτλ, τζαι στο τέλος είπε μου "Έλα την Τετάρτη να σε δω". 

Επήα, έφκαλε μου τον κώλο μου που την πρώτη μέρα, αλλά ήμουν ο πιο ενθουσιασμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Επήεννε τζ ένας φίλος μου προπόνηση (νομίζω είχαμε τον ίδιο προπονητή) τζαι επηένναμε μαζί με τα πόθκια. Σχεδόν κάθε μέρα. 
Κάποιες φορές εσταματούσαμε στον Πυργά μετά την προπόνηση τζ επιάνναμε παγωτό, τζαι άλλες επηένναμε μακ ντόναλτς (χαχα, ναι εν πολλά αντιφατικό).

Στην αρχή εχρησιμοποιούσα τα κανονικά μου αθλητικά. 
Μα μια τέλεια μέρα, είδα τον να έρκεται με θκυο φωσφοριζέ πράματα... ΣΠΑΙΚΣ. 
Ουάου. Ήταν τότε που επροσπαθούσε να κατασταλάξει για το αν είμαι 200άρι ή 400αρι (γιατί για τα 100 ακόμα τζαι αν ήμουν καλή ήταν out of my league). 
Είπε μου ότι κάμνω τζαι για πιο μεγάλες αποστάσεις, αλλά επειδή είμαι always αναιμική, εν θα ήταν καλό. Πρώτα έπιαννα σπάικς που τζαμέ, εδιούσε μου ο κόουτς, τζαι μετά επήα τζαι αγόρασα δικά μου.
Είχα δικά μου σπάικς!!!! Ουάου. 

Φυσικά, εν τα εχρησιμοποίησα παραπάνω που τρεις φορές...
Τζείνη την περίοδο είχα κάποια προβλήματα υγείας (σωματικής και μη) τζαι έπρεπε να σταματήσω.
Βασικά, εν έπρεπε. 
Εσταμάτησα γιατί εν ήθελα να βλέπει ο προπονητής μου τα σημάδια μου.
Τζαι γιατί εκουράζουμουν πάρα πολλά εύκολα. 
Εσταμάτησα όμως, τζαι εξαφανίστηκα για πάρα πολύ καιρό.
Εν είχα καν προλάβει να πάω σε decent αγώνες. Ήταν τέλος της άνοιξης, τζαι ήταν να με στείλει στους καλοκαιρινούς. 

Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω απίστευτα ηλίθια που εσταμάτησα.
Φυσικά, εννεν μόνο την προπόνηση που εσταμάτησα τότε. 
Εσταμάτησα να ζω. Για αρκετό καιρό. 

Όπως και να 'χει, ώρες ώρες λείπει μου πολλά. 
Το τρέξιμο πάντα έκαμνε με να νιώθω καλά, ο ήχος των παπουτσιών όταν τρέχουν εν που τους αγαπημένους μου ήχους, το ταρτάν τζαι μόνο που το θωρώ στην τηλεόραση κάμνει με να χαίρουμαι. 
Εν είμαι ο αθλητικός τύπος (υπήρξα κάποτε, τωρά εν έχω υπόθεση) αλλά λείπει μου πολλά τούτο το αθλητικό mode. 

Θέλω να ξαναξεκινήσω τρέξιμο.
Ή ξέρωγω κάτι άλλο. Έλεα πως ήθελα να ξεκινήσω καράτε. 
Why not? 

It's never too late, νομίζω. 

Ίσως απλά πρέπει να πιάσω ένα σκύλο για να αναγκάζουμαι να τον παίρνω βόλτα. 

Τζείνο το "που Δευτέρα δίαιτα"; 
Πρας, βάλε τζαι που Δευτέρα γυμναστική. ;)  



Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Τι μαθαίνεις Μικρέ Χείμαρρε στο Πανεπιστήμιο;

Εεε... Μαθαίνω για τον Που και την παρέα του....



Μαθαίνω, για τις περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων....


Μαθαίνω για τα οικογενειακά προβλήματα των σκύλων....


Και τέλος, μαθαίνω... Για το που μας έχουν γραμμένους οι μεγάλοι σοφοί των γραμμάτων... 




Ποιου να το πεις; 



Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Θέλω...

Ξέρεις τι θέλω;

Έναν άνθρωπο να μπορώ να τον πιάσω τωρά τηλέφωνο τζαι να του πω "Ρε, πάεις βόλτα;" τζαι να μου πει "Έρχομαι σε 5'".

Μόνο τούτο.

FUCK.


Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Το βρωμισμένο πλυντήριο

That doesn't make any sence, αλλά ήρτα δαμέ γιατί άφησα ένα πλυντήριο well... Μέσα στο πλυντήριο. 
Εμμ, οι το μηχάνημα, την πλύση τέλοσπαντων. Μεν μου πείτε "ποιο εν το πρόβλημα, πήεννε φκάρτα ρούχα τζαι άπλωστα". Είναι πρόβλημα γιατί that could cause a lot of noise, κάτι που εν νομίζω να θέλουν οι συγκάτοικοι μου (τζαι ο φίλος της μιας) η ώρα... Hmmm well, 02:30 τα ξημερώματα. 
Οι, εν το έβλεπα στον ύπνο μου, γιατί in fact, ακόμα εν ετζοιμήθηκα. Απλώς έβαλα το πλυντήριο κάποια στιγμή μέσα στο απόγευμα (και έχω την εντύπωση ότι ήταν τζαι νωρίς) τζαι απλά εξίχασα το τζειμέσα.
Τωρά γιατί τούτο το γεγονός με έκαμε να έρτω δαμέ.
Well, συνειρμικά σκέφτηκα ότι πρέπει να το πω σε κάποιον. Βασικά ήθελα κάποιον να ρωτήσω αν θα βρωμίσουν αν τα αφήσω τζαμέ ως αύριο. Facebook helped. 

Οι, μετά εν εσκέφτηκα ότι "Α! Να ένα καλό θέμα για ανάρτηση", απλώς επίσης συνειρμικά σκέφτηκα ότι τούτο το μπλογκ εν το χρησιμοποιώ τελικά όπως είχα πει στην αρχή ότι ήταν να κάμνω. 
Ότι δηλαδή θα σιονώνω σκέψεις, ή ότι τέλοσπαντων κατεβεί στον εγκέφαλο μου.
Που τη μια εν καλό, I mean, κανέναν εν κόφτει που το τι στο καλό σκέφτομαι...
Που την άλλη, μέσα μέσα, όταν στερέψεις από decent πράματα, είναι επιτακτική ανάγκη να αναλωθείς σε μαλακίες. Πράματα που εν κόφτουν κανέναν, που στην πραγματικότητα ούτε εσένα σε κόφτουν αλλά γράφεις τα. Εν τζαι λίο εξάσκηση της αυτόματης γραφής σου. Του "γράψε ότι σου κατεβεί" σου. 

Έτσι λοιπόν εβρέθηκα δαμέ να "γράφω ότι μου κατεβεί". 
Είχα υποσχεθεί στην marilou ένα ποστ για το ταξίδι μου στην Αγγλία, κάτι που τελικά εν έκαμα και η αλήθεια είναι ότι εν είμαι σίγουρη ακόμα γιατί. Κάθε φορά που άνοια ανάρτηση για να γράψω εν εμπορούσα να συντάξω κάτι ολοκληρωμένο. 
Τέλοσπάντων, το θέμα είναι ότι επέρασα όμορφα. Εν κάτι που θέλω να ξανακάμω. 
Τα ταξίδια γενικά. Εν άπειροι οι τόποι που θέλω να επισκεφτώ. Με παρέα ή χωρίς. 
Τζαι τόσος λίος ο χρόνος.... Οι, εν με εφάαν τα χρόνια, αλλά αν δεν πιάσω τη βαλιτσούα μου ΤΩΡΑ, τζαι αρχίσω να γυρίζω τον κόσμο τούτο το δευτερόλεπτο, εν πρόκειται να καταφέρω να πάω σε ούλλους τους τόπους που θέλω να παω ώσπου να κλωτσήσω τη σύκλα. 

Σχετικά με τούτο, εσκέφτουμουν ότι είμαστε κρίμα. 
Εννοώ, οι άνθρωποι. (Ήταν που τζείνες τις σκέψεις που κάμνω πριν κοιμηθώ, ξέρετε).
Βασικά, οι ακριβώς κρίμα, απλά, έχουμε πολλά λίες ευκαιρίες να επανορθώσουμε για πράματα που εκάμαμε. Γι αυτό τζαι ο έξυπνος μας εγκέφαλος ξιχάννει τα, ή βάλλει τα σε σκοτεινές γωνιούες του μυαλού μας για να μεν τα σκεφτούμαστε τζαι να είμαστε κάπως "ΤΙ ΕΚΑΜΕΣ ΡΕ ΗΛΙΘΙΕ???". 
Επροβλημάτισε με αρκετά το ότι για την υπόλοιπη μου ζωή εν να κουβαλώ πράματα που έκαμα στα δεκαοχτώ μου, στα δεκαεφτά μου, στα δεκαπέντε μου. Εν τζαι εν ότι εν να ζω για πάντα με "τύψεις" ή κάτι. Εν έχει να κάμει με τούτο. Απλά εν πράματα που κουβαλάς, τζαι κοιτάζοντας πίσω εν θα ήθελες να τα εκουβαλούσες. Αλλά there is nothing you can do about it. 

Γενικά, τούτο τον καιρό είμαι ο πιο καμμένος άνθρωπος που ξέρω.
Λύω μες το facebook, το 9gag τζαι τις ταινίες. Μπορεί να κάμω δυο μέρες να φκω που το σπίτι αν δεν έχω μάθημα και ζω το πιο μίζερο και αντικοινωνικό παρτ της ζωής μου. 

Λείπει μου κόσμος, λείπει μου πάρα πολλά. 
Αλλά εν ξέρω αν μπορώ να πω το ίδιο τζαι για τζείνους. 
Θέλω να πω... I feel like I am the only one left to move on. 

Αλλά τι να κάμω ρε φίλε; Να φκω στους δρόμους με ταπελλούα "desperately needs for someone to hang out"? Ή τι; 
Προσπαθώ, εντάξει; Αλλά COME ON, εν γίνεται να προσπαθείς για τούτα τα πράματα, εν... ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟ. Απλά γίνουνται.

Στο δημοτικό ήμουν που τα πιο κοινωνικά μωρά του σχολείου. Εκατέβαινα που το αυτοκίνητο τζαι εσυνάουνταν ούλλοι τζαμέ τζαι εφωνάζαν "Η Σόφηηηηη, ήρτε η Σόφηηηηηηηη".
Στο γυμνάσιο, μμ.. Ντάξει. Εν ήμουν πουτζείνους που εφαίνουνταν (γιατί ήταν highclass τζαι εφορούσαν λαχανιά πράματα που ήταν της μόδας τότε) αλλά είχα a bunch of friends.
Στο λύκειο, ντάξει, επαίζαν άλλα θέματα. Αλλά είχα τη σταθερή μου την παρέα (που εν ήταν ούτε μιτσιά) και έχω την εντύπωση ότι επηένναν με αρκετοί.

Ε τωρά τι;;; 

UNI FELLOWS Y U NO LIKE ME???????? 

*Sighs*

Well, εδώ είναι το σημείο που βάζω τελεία και σκάζω γιατί επολλολόησα. :) 

Καληνύχτα μπλόγκερ γουόρλντ! 

Υ.Γ Σόρυ για τα πεταμένα αγγλικά ποτζεί ποδά, επηρεάζει με το 9gag και οι ταινίες. Θα μου περάσει
Υ.Γ2 Σόρυ αν θεωρήσετε χάσιμο χρόνου την ανάρτηση μου :[








Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

"Όλα όσα αγάπησα, στάχτη και φως..."

Ήντα περίεργοι είμαστεν οι αθρώποι.

Αποζητούμε τη μοναξιά, τζαι μόλις τη βιώσουμε πέφτουμε στα πατώματα.
Αποζητούμε την παρέα τζαι μόλις την έβρουμε, εγκαταλείπουμε την.
Θέλουμε κάτι πάρα πολλά, τζαι μόλις το πιάσουμε πληγώνουμε το τζαι φέφκει. Ή βαρκούμαστε το. Γιατί εξεπεράστηκε η φάση του "θέλω το πάρα πολλά". Γιατί που τη στιγμή που αποκτάς κάτι, σταματάς να θέλεις τζαι να το διεκδικείς.

Μπορεί να μεν είσαι μαλάκας. Φέρεσαι όμως σαν τέτοιος. Ή μπορεί να φέρθηκες κάποια στιγμή.
Μπορεί να μεν είσαι σπαστικός. Κάμνεις όμως τους άλλους να νομίζουν ότι είσαι.
Μπορεί να μεν είσαι πρήχτης. Πρήζεις μας τα όμως

Εν τζαι μπορεί να μας κατηγορήσει κανένας. Έτσι είμαστε πλασμένοι, περίεργοι. Τζαι πολλά πασανάκατοι.

Πληγωνούμαστε που πράματα που εν περνούν καν που το μυαλό του άλλου που τα κάμνει.
Πέφτουμε στα πατώματα που άλλα, που αν τα πούμε σε κάποιον εν να μας στείλει κατευθείαν σε ψυχίατρο.
Κάμνουμε κακό σε αθρώπους που εν θα θέλαμε ποττέ να δούμε να υποφέρουν.

Αγαπούμε τόσο πολλά, που στο τέλος χάνουμε τον εαυτό μας.
...Τζαι τους άλλους.

Τζαι στο τέλος της ημέρας, τι μινίσκει;

Τι θωρείς άμα κοιτάξεις μες τον καθρέφτη; Τζείνο που είσαι; Ε πάρακατω.
Εν τζαι παίζει κανένα ρόλο. Το θέμα εν το τι βλέπουν οι άλλοι πως είσαι. Τζαι τζείνο εν μπορείς να το προλάβεις, ούτε να το δεις.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Top 10

Έκαμα μέρες για να φκάλω τα τοπ τεν μου, γιατί όπως λέει και η φίλτατη Πρασινάδα, εν γίνεται ρε κουμπάρε ΜΟΝΟ ΕΝΑ αγαπημένο. Εν αδύνατο.
Τέλοσπαντων, συμβιβάζομαι και κρίνω το "αγαπημένο" σύμφωνα με τζείνο που μου έρκεται πρώτο μες το νου.

Λοιπόν:


1. Αγαπημένη στιγμή: Εκείνη που μπαίνεις μετά από αρκετό καιρό σπίτι, και είναι σαν να αφήνεις τα πάντα έξω από την πόρτα, μόνο για λίγο.

2. Αγαπημένο φαγητό: Κοτόπουλο Μάνγκο (και γενικά κοτόπουλο σε όλες τις παραλλαγές του)

3. Αγαπημένο Άρωμα: Όταν σε αγκαλιάζει κάποιος, και μετά μείνει η μυρωδιά του πάνω σου, αυτό. (Εκτός κι αν ο κάποιος βρωμά, οπότε αλλάζει το πράμα)

4. Αγαπημένο γλυκό: Σουφλέ σοκολάτας από τα Haagen :)

5. Αγαπημένο βιβλίο: Μικρός Πρίγκιπας, ασυζητητί (παρόλο που η λίστα με τα αγαπημένα βιβλία δεν τελειώνει)

6. Αγαπημένη Έξοδος: Χμμ.. Δύσκολο, θα διαλέξω το Friends γιατί είναι πρόσφατο και έχει πασιαμά.

7. Αγαπημένο τραγούδι: Η πιο δύσκολη ερώτηση έβερ. Τούτο τον καιρό αγαπώ πολλά το "όσα αγάπησα" του Παυλίδη. Εννοείται όμως, ότι κάθε εβδομάδα αλλάζει.

8. Αγαπημένη σειρά: Εμμ.. House M.D VS Παρα πέντε. Χμμμ... Δύσκολο.

9. Αγαπημένη διαδρομή: Παραλιακή το βράδυ χωρίς κίνηση και η διαδρομή από και προς Κούριο την άνοιξη... (Τζαμέ στις περιοχές των εγγλέζων)

10. Αγαπημένο ποτό: Amita Motion!!!! Χαχαχαχα!!! Καλά, όχι. Εμμ.. How about malibu με cola? Ούτε. ΜΠΥΡΕΣ ΣΙΟΡ. :D

Ευχαριστώ τον Ξενοφίλιο για την πρόσκληση, καλώ κι εγώ με τη σειρά μου τους:

1. Marilou
2. Mishiaros
3. Rania
4. Ingenue
5. Grouta
6. Invictus
7. Kaisi
8. Nonis
9. Aurora
10. Raindrops