Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

"Why do I and everyone I love pick people who treat us like we're nothing?"

I like to believe that people have good intentions.
I like to believe in kindness and appreceation.
I'd like to believe that people mean no harm.
That there is no man in the world who would do bad things on purpose.

I like to believe in the change that a "Good Morning!" can cause.

I like to believe in human kind.

Τούτα ήταν σκέψεις που έκαμνα (δυνατά) την ώρα που επέστρεφα σπίτι μετά που μια πολλά όμορφη νύχτα. Πολλοί συνειρμοί μέσα, αλλά εν ξέρω αν χρειάζεται τωρά να τους αναλύσω.

--------------------------

Σήμερα είδα το "The perks of being a wallflower". Πολλά καλή ταινία, συστήνω την ανεπιφύλακτα.
I could relate in some parts, αν τζαι η ζωή μου εμένα εν ήταν τόσο fucked up όσο του Charlie.
Όπως και να 'χει, πολλά όμορφη παραγωγή.

Θέλω να μιλήσω για την Νταρκ Μάττερ, αλλά θέλω τζαι να μεν πω τίποτε.
Τρώει με που μέσα το γεγονός ότι μόνη μου το προκάλεσα στον εαυτό μου τούτο ουλλο.
Νιώθω 13 χρονών. Εξαναείπα το σε κάποιον νομίζω τούτο.
Όπως τότε, που ο τάδε αγαπούσε την τάδε, αλλά η τάδε αγαπούσε τον άλλο τάδε τζαι έτσι ο πρώτος τάδε έβαλλε τζαι άκουε γκριν ντέη μες το δωμάτιο του τζ έκλαιε.
Τζείντον πόνο της απόρριψης, έμμεσης ή άμεσης, τον τόσο έντονο των δεκατριών χρονών, νιώθω τον εγώ τωρά με την Νταρκ Μάττερ.

Τζαι εν ακριβώς τούτο. Νταρκ Μάττερ.
Απορροφά ούλλη μου την ενέργεια, ένα μεγάλο μέρος του εγκεφάλου μου εν engaged τζαμέ τζαι εν ταράσσει. Λέω εν να μου περάσει, τζ εν μου περνά.

Η Κύπρος εν μου έκαμε καλό τα Χριστούγεννα.
Σε γενικές γραμμές επέρασα καλά, εν λέω. Απλώς ήρτα πίσω τζαι ήταν ακόμα σιειρόττερα που πριν.
Εβοήθησε φυσικά τζαι το γεγονός ότι επερίμενα ότι μέσα στις τρεις (!) εβδομάδες που ήμουν τζαμε, εν να την έβλεπα έστω τζαι μια φορά. Αλλά όι.
Πάντα είχε πιο σημαντικά πράματα να κάμει.

Ξέρω το ότι εν οκ.
Ξέρω το ότι εν την κόφτει ούτε και λίγο για την ύπαρξη μου, πόσο μάλλον για το "wellbeing" μου.
Ξέρω τα, ξέρω τα τούτα ούλλα.

I can't help it όμως.

At some point, εν να μου περάσει. Εν να ρτει κάτι καλύτερο (;), εν να βρω πιο ενδιαφέροντα πράματα να ασχοληθώ τζαι εν θα την σκέφτομαι, εν να με απορροφήσει η ζωή δαμέ τζαι εν να την αφήκω πίσω.. Ένιξερω.

Προς το παρόν όμως θέλω να κλειστώ μες το δωμάτιο μου τζαι να ακούω -αν όι γκριν ντέη όπως τότε-, ούλλες μου τις πλέιλιστ με τα κοψοφλέβικα τζαι να μεν με κόφτει. Τίποτε.

Τζαι να μιλώ. Να μιλώ για τζείνην.

Τζαι να μεν της ρίχνω φταίξιμο. Που με γράφει.
Που εν την κόφτει. Που εξαφανίστηκε που τη ζωή μου έτσι άξιππα όπως εμφανίστηκε.

Γιατί εν τζαι φταίει στο κάτω-κάτω.


Έννεν καν aware.












10 σχόλια:

  1. Τούτο το πόστ εν σαν να το έγραψα εγώ.
    Καταλάβω σε,ειμαι σε έτσι φαση τζαι εγώ,κοψοφλέβικα ουλλη μερα για τον ίδιο λογο
    Τζινος ο πόνος της απορριψης που νιώθεις 13 όπως λέεις τζαι εσυ, it sucks. Ομως παρολο που εν το βλέπω για μένα συμβουλευκω σε να προχωρισεις.οπως λεει τζαι ο Charlie ''Things change. And friends leave. And life doesn't stop for anybody.''
    Τώρα εν σαν να μιλώ του εαυτου μου and it's getting weird, lol
    Anyway τζαι ένα τραγούδι για να κλείσω το comment σεντόνι
    http://m.youtube.com/watch?v=_x4S4jkM2uw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχα! Καταρχήν, αρέσκουν μου τα κόμμεντς σεντόνι.
      Ύστερα, καλωσόρισες! Μάνα μου το μπλογκ μου τζαι θκιαβάζουν το τελικά, εν είμαι μόνη μου δαμέσα. Τζαι τρίτον, we both know it sucks τζαι we both know ότι πρέπει να προχωρήσουμε, τζαι ΕΝ να το κάμουμε. Απλά θέλουμε λίο χρόνο να "πενθήσουμε". Εν οκ νομίζω.
      Τζαι ούλλα εν να γίνουν (τωρά μιλώ τζαι για τις 2), αλήθκεια. :) Γεια σου ρε Charlie, σοφέ ;)
      Αρέσκει μου πολλά το τραγουδούδι, ευχαριστώ!! :)
      Όμορφη μέρα να έχεις!

      Διαγραφή
  2. thymasai ti mou egrapses kapote; en se kserw, dkiavazw se polla llio, esi mporei na men me dkiavazeis katholou alla tountin stigmi thelw apla na sou dwsw mian agkalia. partin! en trouble free!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τζιαι γω,τζιαι γω μιαν αγκαλια!να μιλας τζιαι να ακουεις καψουροτραγουδα.να μενεις μονη με τον πονο.τζιαιν να περασει.αμαν η αποριψη γινει συνειδηση απωλειας εννα περασει.τζιαι να πιστεψεις πως τα καλυτερα ερχοντε.υπομονη τζιαι δυναμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, μάλλον εν το πένθος που έλεα πιο πάνω.
      Πού σαι ρε Ελύτη να δεις που εφαρμόζουμε τους στίχους σου. "Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται, και τραγουδώ τ'άλλα που πέρασαν-εάν είναι αλήθεια." οκ επαραχε- αλλά έτσι ένι. Ευχαριστώ guys για τις αγκαλιές, πραγματικά εν κάτι που χρειάζουμαι αρκετά τις τελευταίες μέρες!

      Διαγραφή
    2. εννα σου πω κατι που δυσκολα πλεον το λαλω.ετσι γιατι φκαλλεις μου το.εχωρισα πριν 4 μηνες μετα απο σχεση 8 χρονων.το πενθος βαρυ τζιαι ασηκωτο.οχι για το παρελθον.οχι για αυτα που εζησα.το πενθος ειναι για αυτα που ονειρευουμουν.για ολα εκεινα που θα γινονταν.για την ζωη που δεν θα ζησω.και ειμαι και στα 50.μαυροφορεσα.μα ειμαι σιγουρη οτι θα ξαναφορεσω τα χρωματιστα μου...

      Διαγραφή
    3. Να τα ξαναφορέσεις! Τζαι εύχομαι να μεν τα ξαναφκάλεις ποττέ!
      Ούλλοι δικαιούμαστε να πενθούμε, τζαι να κλωτσούμε τζαι να πονούμε μέσα-μέσα. Χρειαζούμαστε το για να ξαναπροσδιορίζουμε τα πράματα μες τη ζωή μας τζαι να κρατούμε τζείνα που χρειαζούμαστε, να πετάσσουμε τζείνα που εν μας κάμνουν καλό τζαι να προχωρούμε. "Και ξανά προς τη δόξα τραβά" ένα πράμα. :)
      Εν να ρτουν καλύτερες μέρες. Ούλλα εν να γίνουν. Το εύχομαι πραγματικά.
      Ευχαριστώ. Carry on.

      Διαγραφή
  4. όντως, θα μπορούσα να το είχα γράψει κι εγώ..
    είμαι ακριβώς στην ίδια θέση.. του 13χρονου που πονάει
    δυστυχώς όσο μεγαλώνουμε νομίζω ότι είμαστε πιο ευάλωτοι στον πόνο,
    ήτουλάχιστον δεν έχουμε τόσο δυνατές άμυνες, εγώ τουλάχιστον δεν έχω.
    κι ήλπιζα να τον δω τα χριστούγεννα.
    έκατσα αθήνα, πρώτη φορά μακρυά από την οικογένειά μου, και αναλωνόμουνα να βγαίνω χριστούγεννα και πρωτοχρονιά και κάθε μέρα ενδιάμεσα με τους κοινούς μας φίλους, με την ελπίδα ότι θα τον δω.
    εννοειται ότι δεν τον είδα. δεν είχχε χρόνο να βγει με τους φίλους του;;
    με απέφευγε.. μετά έμαθα και για την άλλη (???).. ήρθε κι έδεσε!
    και τώρα είμαι αυτο που περιγράφεις..
    σε νιώθω. και σου λέω (και το λέω και σε μένα!) θα περάσει. και θα έρθουνε κι άλλα. και θα περάσουν κι αυτά. και φτου ξανά απο την αρχή..
    αλλά until then ας αρκεστούμε στα κοψοφλέβικα τραγούδια μας, στις αναμνήσεις και στα δάκρυα, στο θυμό και τα νεύρα και ό,τι άλλο μας βοηθάει να βγούμε από αυτό τον τυφώνα..
    καλή σου μέρα!
    (καλά, εγώ μιλάμε και σεντόνι υπέρδιπλου κρεβατιού!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελικά όλοι έχουμε έναν δεκατριάχρονο που πονά μέσα μας.
      Τον κρύβουμε καλά, μέχρι να ρθει εκείνη η ώρα που χωρίς να μας ρωτήσει, βαζει τη μουσική στη διαπασών και μας αφήνει να κλαίμε στη γωνιά μας. Μέχρι να κρίνει ότι δεν τον χρειαζόμαστε πια και να φύγει πάλι. Ως την επόμενη φορά.
      Θα περάσει, όλα θα περάσουν. Όλα θα γίνουν. Θα είναι εντάξει. Το λέω για να το πιστέψουμε και οι δυο.
      Και τα κοψοφλέβικα τραγούδια θα λιγοστέψουν. Μέχρι να μη χρειάζονται πια.
      Κι ο τυφώνας θα κοπάσει. Και θα ξεμυτίσουμε από τις φωλιές μας για να δούμε τον ήλιο.
      This too, shall pass.

      Καλή μέρα να έχεις! :)

      Διαγραφή