Dear Νταρκ Μάττερ,

Φαίνεται μου περίεργο να σε λέω έτσι, όταν σε έχω συνδεδεμένη με τόσο όμορφα πράματα. Τέλοσπαντων, αγαπημένη εσύ λοιπόν.

Γράφω, για να φκάλω που μέσα μου πράματα.

Πράματα που εν θα σου πω ποττέ, πράματα που τρων το μέσα μου τους τελευταίους μήνες. Μπορεί να σου ακουστούν περίεργα, μπορεί αν τα μάθαινες κάποια φορά να μεν μου ξαναμιλούσες (όι πως τωρά μιλάς μου δηλαδή), μπορεί να σε τρομάξουν ή να σε κάμουν να φρικάρεις. Μπορεί φυσικά τζαι να μεν γίνει τίποτα που τούτα, τζαι να είσαι κουλ. Μπορεί.

Ξέρω σε πάρα πολλά λίο. Ελάχιστα.

Οι μέρες που περάσαμε μαζί μπορούν να μετρηθούν χωρίς να χρειαστώ παραπάνω δάχτυλα από όσα έχω. Τζ αν πω ότι «τζ όμως, νιώθω να σε ξέρω χρόνια» εν να ακουστεί κλισέ.

Τέλοσπαντων, εν έσιει ιδιαίτερη σημασία.

Τζείνο που ήθελα να σου πω, τζαι γι αυτό εξεκίνησα να γράφω, εν ότι…

I fell in love with you.

Τζαι εν το γράφω στα ελληνικά, γιατί εν έτσι ακριβώς όπως εν να ήθελα να το πω. “Fell”, “in Love”, “You”. Αν ακούουνταν όμορφα, τούτες τις λέξεις εν να εχρησιμοποιούσα τζαι στα ελληνικά για να το περιγράψω.  

Deeply. Madly. In love, with you.

Πραγματικά, I didn’t meant to. Απλά εσυνέβηκε.

Εσυνέβηκε να νιώσω πράματα για σένα.

Όμορφα πράματα, ναι. Αλλά τρομακτικά.

Ένιξέρω τι να πω. Συγγνώμη;

Τον τελευταίο καιρό ζητώ συγγνώμη ούλλη την ώρα, just for being who I am. What I am.

I can’t afford να ζητώ συγγνώμη τζαι για… Συναισθήματα.

I liked you. Που την αρχή. You were cool, and smart τζαι εμπορούσαμε να συζητούμε διάφορα, τζαι εμοιάζαμε να έχουμε κοινά ενδιαφέροντα… Ήθελα να εκάμναμε παρέα. Έτυχε τζαι είπες μου τζαι μερικά πράματα για σένα… Εσκέφτηκα ότι μπορεί να το ήθελες τζ εσύ.

Στην αρχή, I just wanted to be in your life. You know, as a friend. Μόνο λίο μετά εσυνειδητοποίησα ότι I was in fact…In love.

I was terrified. Όι μόνο επειδή ήσουν εσύ, αλλά τζ επειδή ήταν η πρώτη φορά που εσυνειδητοποιούσα στην πραγματικότητα ότι I actually fell in love, with a girl.

Αναγνώρισα συναισθήματα που είχα ξανανιώσει. Several times.

Αλλά τότε, εν θα μπορούσα να ξέρω.

Ήταν δύσκολο να το δεχτώ. Να το αποδεχτώ.

I cried, a lot.

I thought I was a weirdo, that I’m doing something terribly wrong.

I was afraid, I still am.

But soon after, I realized that there is nothing wrong όταν πρόκειται για συναισθήματα. Για όμορφα συναισθήματα.

Εν υπήρχε τίποτα το άρρωστο ή το πονηρό σε τούτα που ένιωσα για σένα.

Μόνο μια τεράστια, αστείρευτη αγάπη που εν ήξερα πώς να διαχειριστώ.

Ένα κενό που εν ήξερα πώς να γεμίσω.

Μια ανάγκη να δώσω, να σου δώσω όσα πιο πολλά μπορώ, να σε κάμω να είσαι ευτυχισμένη. Ακόμα κι αν ξέρω ότι μπορείς να είσαι τζαι χωρίς εμένα.

Όπως ξαφνικά εμφανίστηκες μες τη ζωή μου, έτσι ξαφνικά εξαφανίστηκες. Τζαι εν ήξερα τι να υποθέσω. Τζαι εν άντεχα να χαθείς.

Εν ήθελα, εν θέλω τίποτα.

Τίποτα παραπάνω που την παρουσία σου.

Τη μια σου κουβέντα κάθε τόσο, τις σπάνιες φορές που μπορεί να βρεθούμε μια αγκαλιά.

Τζαι απλώς… Λείπεις μου ρε κουμπάρε.

Τζαι οι γιατί επρόλαβα να σε ζήσω τζαι τωρά έφυες τζαι λείπεις μου. Γιατί τούτο, εν εσυνέβηκε.

Λείπεις μου για τα πράματα που εν επρολάβαμε να κάμουμε τζ εξαφανίστηκες. Τους τόπους που εν επήαμε, τις ταινίες που εν είδαμε, τα βιβλία που εν σου έδωσα να θκιαβάσεις.

Λείπει μου η παρέα σου.

Εν να ήθελα να ήταν τόσο απλό όσο να πιάσω τηλέφωνο τζαι να σου πω «Έλα ρε, είσαι καλά; Αγαπώ σε. Πεθυμώ σε.»

Όμως I can’t keep on living like this.

Καταλαβαίνω τζ εγώ πόσο lame είμαι ώρες-ώρες.

Απλώς… Μακάρι να ήταν ένα κουμπούι… Τζαμέ, λίο πιο πάνω που το αυτί το δεξί, τζαι ακόμα ένα, τζαμέ-αριστερά κάτω. Να το έβαζα στο off τζαι να ετελιώναν ούλλα.

Να εγυρίζαν ούλλα που την αρχή.

Τις μέρες που σε εγνώρισα.

Να μεν σε άφηνα να μπεις τόσο μέσα μου.

Τζ εν να ηταν ούλλα καλά.

Τζαι εν θα με πείραζε που τωρά εν είσαι μες τη ζωή μου.

Που εν θα είσαι ποττέ… 

Υ.Γ Σόρυ που σας πρήζω τούτες τις μέρες. Εν να μου περάσει, soon. I promise. 

"Why do I and everyone I love pick people who treat us like we're nothing?"

I like to believe that people have good intentions.
I like to believe in kindness and appreceation.
I'd like to believe that people mean no harm.
That there is no man in the world who would do bad things on purpose.

I like to believe in the change that a "Good Morning!" can cause.

I like to believe in human kind.

Τούτα ήταν σκέψεις που έκαμνα (δυνατά) την ώρα που επέστρεφα σπίτι μετά που μια πολλά όμορφη νύχτα. Πολλοί συνειρμοί μέσα, αλλά εν ξέρω αν χρειάζεται τωρά να τους αναλύσω.

--------------------------

Σήμερα είδα το "The perks of being a wallflower". Πολλά καλή ταινία, συστήνω την ανεπιφύλακτα.
I could relate in some parts, αν τζαι η ζωή μου εμένα εν ήταν τόσο fucked up όσο του Charlie.
Όπως και να 'χει, πολλά όμορφη παραγωγή.

Θέλω να μιλήσω για την Νταρκ Μάττερ, αλλά θέλω τζαι να μεν πω τίποτε.
Τρώει με που μέσα το γεγονός ότι μόνη μου το προκάλεσα στον εαυτό μου τούτο ουλλο.
Νιώθω 13 χρονών. Εξαναείπα το σε κάποιον νομίζω τούτο.
Όπως τότε, που ο τάδε αγαπούσε την τάδε, αλλά η τάδε αγαπούσε τον άλλο τάδε τζαι έτσι ο πρώτος τάδε έβαλλε τζαι άκουε γκριν ντέη μες το δωμάτιο του τζ έκλαιε.
Τζείντον πόνο της απόρριψης, έμμεσης ή άμεσης, τον τόσο έντονο των δεκατριών χρονών, νιώθω τον εγώ τωρά με την Νταρκ Μάττερ.

Τζαι εν ακριβώς τούτο. Νταρκ Μάττερ.
Απορροφά ούλλη μου την ενέργεια, ένα μεγάλο μέρος του εγκεφάλου μου εν engaged τζαμέ τζαι εν ταράσσει. Λέω εν να μου περάσει, τζ εν μου περνά.

Η Κύπρος εν μου έκαμε καλό τα Χριστούγεννα.
Σε γενικές γραμμές επέρασα καλά, εν λέω. Απλώς ήρτα πίσω τζαι ήταν ακόμα σιειρόττερα που πριν.
Εβοήθησε φυσικά τζαι το γεγονός ότι επερίμενα ότι μέσα στις τρεις (!) εβδομάδες που ήμουν τζαμε, εν να την έβλεπα έστω τζαι μια φορά. Αλλά όι.
Πάντα είχε πιο σημαντικά πράματα να κάμει.

Ξέρω το ότι εν οκ.
Ξέρω το ότι εν την κόφτει ούτε και λίγο για την ύπαρξη μου, πόσο μάλλον για το "wellbeing" μου.
Ξέρω τα, ξέρω τα τούτα ούλλα.

I can't help it όμως.

At some point, εν να μου περάσει. Εν να ρτει κάτι καλύτερο (;), εν να βρω πιο ενδιαφέροντα πράματα να ασχοληθώ τζαι εν θα την σκέφτομαι, εν να με απορροφήσει η ζωή δαμέ τζαι εν να την αφήκω πίσω.. Ένιξερω.

Προς το παρόν όμως θέλω να κλειστώ μες το δωμάτιο μου τζαι να ακούω -αν όι γκριν ντέη όπως τότε-, ούλλες μου τις πλέιλιστ με τα κοψοφλέβικα τζαι να μεν με κόφτει. Τίποτε.

Τζαι να μιλώ. Να μιλώ για τζείνην.

Τζαι να μεν της ρίχνω φταίξιμο. Που με γράφει.
Που εν την κόφτει. Που εξαφανίστηκε που τη ζωή μου έτσι άξιππα όπως εμφανίστηκε.

Γιατί εν τζαι φταίει στο κάτω-κάτω.


Έννεν καν aware.

Ανακατωμένες σκέψεις, μιας ανακατωμένης εξεταστικής

Ξέρω ότι κανονικά τωρά έπρεπε να λύω που το θκιάβασμα.
Να κάμνω επανάληψη τζαι επανάληψη της επανάληψης τζαι να μεν ησυχάζω αν δε μάθω τζαι την τελευταία τελεία. Ή έστω, τους βασικούς ορισμούς.
Αντί γι αυτό, είχα απλώς ένα απίστευτο urge να κάτσω δαμέ τζαι να γράψω πελλάρες.
Εσκέφτηκα πολλές φορές ότι πρέπει να κάμω καινούριο μπλογκ.
Ότι τούτο εννεν όσο ανώνυμο όσο εν να έπρεπε. Στην πραγματικότητα όμως εν με κόφτει τόσο πολλά.

Αύριο γράφω ένα μάθημα που το λεν "θετική ψυχολογία".
Η ψυχολογία μου σήμερα, κάθε άλλο παρά θετική είναι. Όι για το μάθημα.
Σιγά, εν ερωτήσεις ανάπτυξης, όλο και κάτι θα γράψω. Εξάλλου εθκιάβασα. Έννεν ότι εν εθκιάβασα.

Οι τελευταίες μέρες εν αρκετά fucked up για μένα τζαι την ψυχολογία μου.
Έχω συχνές επισκέψεις που φαντάσματα του παρελθόντος, που φαντάσματα του μέλλοντος, που φαντάσματα του παρόντος τζαι φρικάρει με λίο.

Η Θεσσαλονίκη εν όμορφη.
Θέλω να τελειώσει η εξεταστική για να μπορέσω να τη γυρίσω όσο θέλω.
Να φκάλω φωτογραφίες.
Να κάμω περιπάτους.
Να κάτσω σε καφέ τζαι να θκιαβάσω βιβλίο.
Να κάτσω κάτω που το λευκό πύργο τζαι να κοιτάζω τη θάλασσα.
Να κάτσω στο λιμάνι τζαι να θκιαβάζω ιστορία της μουσικής.

Μια βδομάδα μετά το τέλος της εξεταστικής εν να πάω Λονδίνο, στον κολλητό μου.
Ανυπομονώ απίστευτα! Εν να κάτσω τζαμέ περίπου μια βδομάδα κι ελπίζω ότι εν να καταφέρω να το γυρίσω όσο θα ήθελα.

Εν έχω παράπονο που τη ζωή μου.
Κάμνω τζείνο που θέλω, έχω κόσμο που αγαπώ, σε γενικές γραμμές κρατώ καλά.

Εν όμως μερικά πράματα που με ρίχνουν.
Η Νταρκ Μάττερ που λέει τζαι μια φίλη μου.
Τζαι μόνο που την σκέφτομαι τραβά με μέσα τζαι κάτω.

Εξεκίνησα να κάμνω καμ άουτ στους φίλους μου. Όι σε ούλλους, κυρίως σε τζείνους που "έτυχε".
Έχω μια υποψία ότι κάποιοι εν να το μάθουν που τούτη την ανάρτηση.
Εν με πειράζει. Ελπίζω να μεν τους πειράξει τζείνους.
Θέλω να πω, εν θεωρώ ότι εν πράμα που χρήζει συζήτησης φάσης "στρογγυλής τραπέζης".
Τέλοσπαντων, ένιξερω.

Απλώς μερικές φορές νιώθω overwhelmed που αρνητική ενέργεια που την προκαλεί τούτο ούλλο το "κυνηγητό" γύρω που τούτο το θέμα.

Εν θέλω να πρέπει δικαιολογήσω συναισθήματα.
Εν θέλω να πρέπει να υπερασπιστώ πράματα που εν υπερασπίζουνται.

Τζαι τον τελευταίο καιρό κάμνω το πολλά τούτο.
Βρίσκομαι σε μια θέση "υπεράσπισης". Πραμάτων αυτονόητων κατά τ'άλλα. Που εν πρέπει να χρειάζεται να τα υπερασπίζεσαι.

Κουράζομαι.

Φοούμαι.

Εν θέλω να χάνω αθρώπους επειδή έτυχε να... Αγαπώ.

"In my heart she left a hole..."

I write you from this grounded airplane 

I wonder how you've been and where you are 

A letter to the one who slipped away 

A letter for the things that never start 

Oh my imagination's running wild 

Guess I've missed you from the day we first met 

Crazy, this fascination makes us sound 

Like a twister in my mind 

Restless dream we left behind I never will forget 

It's funny how the words we never say 

Can turn into the only thoughts we know 

But austin's just so very far away 

And I can not believe I let you go 

Oh my imagination's running wild 

Guess I've missed you from the day we first met 

Crazy, this fascination makes us sound 

Like a twister in my mind 

Restless dream we left behind 

I never will forget this restless dream 

And so I call to you from the darkness of my room 

You will never be a memory now your restless dream 

Your restless dream 

So I write to this address I don't know 

You said you had to leave and we lost track 

So if you hear this song on the radio 

I've said it now and there's no turning back 

Oh my imagination's running wild 

Guess I've missed you from the day we first met 

Crazy, this fascination makes us sound 

Like a twister in my mind 

Restless dream we left behind 

I never will forget this restless dream 

This restless dream

Κι αφού επέστρεψε ο Μικρός...

...Εν τζαι του Μιτσή η σειρά του.

Υποθέτω εν να κρατήσω το "ο,τι να ναι" του χαρακτήρα του ενός τζαι του πιο "βαθυστόχαστου" του άλλου, αφού εν θα σταματήσω να γράφω τζαι στους θκυο. Εξάλλου εν γίνεται, εν σαν τα αρφούθκια πλέον, εν πρέπει να κάμνω διακρίσεις.

Λοιπόν, καλώς σας βρήκα.

Εν ξέρω κατά πόσο εν καλή εποχή τούτη που επιστρέφω, ο Νιόβρης εν ήταν ποττέ ο μήνας μου (τζ ας έχω γενέθλια μοοοοοοολις μπει). Ούλλοι έχουμε issues, from time to time. Συνήθως εγώ καταφέρνω τα να έχω issues μες τον Νιόβρη.
Εν πειράζει όμως, εν επέστρεψα ούτε για να γκρινιάξω ούτε για να κλαφτώ, εξάλλου εν έχω κάποια ανάγκη να το κάμω.

Τα νέα μου εν συντομία:

1. Άλλαξα σπουδή (τζαι είμαι πάρα πολλά χαρούμενη με τούτη την αλλαγή) 
2. Αλλά κάμνω την παράλληλα με την προηγούμενη (γιατί εν εμπορούσα απλώς να την παρατήσω, εν το έκαμνε η καρκια μου)
3. Όμως φκαίνει ο κώλος μου
4. Έτσι του χρόνου μάλλον εν να πάρω μια παύση που την προηγούμενη 
5. Μινίσκω πλέον μόνη μου τζαι εν ΠΕΛΛΑΜΟΣ. 
6. Φέτος η ζωή μου εν αισθητά πιο "ποιοτική" που πέρσυ, όσον αφορά το πόση επαφή έχω με ανθρώπους τζαι το πόσο καλά περνώ. 
7. Τους τελευταίους πεντέξι μήνες εγίναν πολλά καθοριστικά πράματα για τη ζωή μου, που ακόμα εν αποφάσισα αν θα κατατάξω στην κατηγορία "καλά" ή "κακά". 

Κυρίως, τούτα. 

Επιστρέφοντας στον μπλόγκερ, νιώθω λίο όπως όταν πηέννεις σπίτι σου μετά που πολλύ τζαιρό... Τζαι εν ωραίο. 

Καλώς γύρισα λοιπόν. 

Καλοκαιρινή νοσταλγία

Εν μια σκηνή, που δημιουργείται συχνά στο κεφάλι μου τούτο το καλοκαίρι τζαι προκαλεί μου ένα συναίσθημα, σχεδόν νοσταλγικό, για κάτι που εν έζησα στην πραγματικότητα. 

Είμαι εγώ τζαι κάποιος. 

Φίλος-γκόμενος, εν έχει καμιά σημασία. 

Τζαι καθούμαστε στο μπαλκόνι. 

Καρέκλες σκηνοθέτη, τα πόδια στα κάγκελα τζαι πίνουμε φραπέ. 

Ή λεμονάδα.

Άλλες φορές μπύρα ή κρασί. 

Τζαι εν νύχτα τζαι κάμνει λίο ψύχρα.

Ή εν απόγευμα τζαι παίζουμε τάβλι. 

Τζαι καπνίζουμε. Τζαι λέμε ιστορίες. 

Τζαι γελούμε, σαν σε φωτογραφίες που καρτ-ποστάλ.

Τζαι εν σαν να μου λείπει λίο τούτη η σκηνή...

Σα να την έχω ανάγκη... 

Minecraft

Ζούμε έχοντας υπόψη μας κάποια πράματα.

Για μας, για τους δικούς μας, για τη ζωή μας τζαι πράματα που την αφορούν.

Συνήθως τούτα τα πράματα που έχουμε υπόψη μας, εν πράματα που μας κάμνουν να προχωρούμε με ήσυχη συνείδηση. Να ξέρουμε ότι, έτσι ένι, τζαι εν καλά που εν έτσι τζαι να πιέννουμε πάρακατω. 

Ίσως να εν άμυνα του οργανισμού, ίσως να εν παιχνίδι του μυαλού, ίσως απλά έτσι να εν πιο απλό να καταλάβουμε τον εαυτό μας τζαι τους άλλους τζαι να συνεχίσουμε να κάμνουμε τζείνο που εκάμναμε. 

Έρκεται όμως μια στιγμή που έτσι τυχαία, που μια κουβέντα, ένα σχόλιο, μια κατάσταση που εν να προκύψει ξαφνικά σούζεται λλίο τούτο το φρούριο που "facts" που υπάρχει μες το μυαλό μας. 

Τζαι χρειάζεται να αναθεωρήσουμε λίο για τζείνα που εθεωρούσαμε δεδομένα. 

Τζαι να ανησυχήσουμε λλίο για τις κολώνες τούτου του κατασκευάσματος που εκάμαμε. 

Όπως για παράδειγμα όταν έχεις μια άποψη για κάποιον. Όι πολλά καλή.

Επειδή ξέρωγω έτυχε τη φορά που τον είδες να έκαμε κάτι που σου εξίνισε.

Επειδή εν σου τον επεριγράψαν καλά τζαι εξενέρωσες πριν καν τον δεις.

Επειδή έμαθες πράματα για τζείνον που εν σου αρέσαν. Επειδή σίλια θκυο.

Τζαι μετά έρκεται μια μέρα που σας βρίσκει μαζί, να κάμνετε κάτι κοινό. 

Τζαι ανακαλύφκεις ότι έννεν τζαι τόσο κακός τέλοσπαντων. 

Τζ ύστερα μπορεί να καταλήξετε να κάμνετε τζαι παρέα. 

Τζαι λέεις, τελικά είχα λάθος που τον έβλεπα έτσι τον καημένο;

Στην πραγματικότητα εν τζαι είσιες νομίζω. 

Βλέπω το μυαλό λιο σαν το minecraft. Χωρίς τα ζόμπι τζαι τις ιστορίες. Ή τζαι με. 

Απλως εννοώ τη φάση με τα τετραγωνούθκια. Pixels, ξέρωγω. 

Δημιουργούμε πυργούθκια, σπιτούθκια, πραματούθκια, ζωές βάλλοντας στη σειρά τετραγωνούθκια. 

Κάποιες φορές το μόνο που έχουμε να κάμουμε εν να διαλύσουμε τζείνο που εκάμαμε σε κομματούθκια, τζαι να το σάσουμε λλίο. Ή τζαι πολλά. 

Τζαι εν λίο καλύτερα έτσι, έννεν;

If I don't make any sence, συγχωρέστε με, απλά μες το νου μου εν λίο κουβάρι...